In 2018 heb ik een paar delen van het Roodkopvolk gepubliceerd. Het verhaal speelt zich af in de onderwereld waar een compleet mini volk leeft en in onze bovenwereld. De delen die ik deelde spelen zich af in onze wereld. Wordt vervolgd, schreef ik toen. Na bijna 7 jaar wordt het weleens tijd dat dat ook gebeurt. Omdat het zolang geleden is plaats ik eerst de eerste hoofdstukken nog een keer.

Hoofdstuk 1: De Roodkoppen in nood

In het bos in het gapende gat van een dode boom is de ingang van de onderwereld. Ga 233 treden, nou ja treetjes naar beneden en je bereikt een grote open plek tussen de wortels van eeuwenoude bomen. In deze wereld leeft een minivolkje, de roodkoppen. Niet groter dan een lucifer en net als een lucifer hebben ze allemaal een rood hoofd. De zuurstof komt door allerlei openingen in het bos maar een paar weken geleden veranderde echt alles voor dit vreedzame volkje.

Poort naar de onderwereld

Op een afschuwelijke maandagmorgen dreunde en beefde de grond. De roodkopjes zijn echte langslapers maar nu sprongen ze verschrikt hun bed uit. Wat gebeurt hier? Een zelfgemaakte periscoop werd naar boven geschoven en opper roodkop Dorpok keek zelf wat er boven hem gebeurde. Zijn hoofd werd nog roder dan het al was en zijn kleine lichaam beefde van top tot teen. Een legertje grote mensen was bezig bomen te kappen en met grote machines werd een geasfalteerde parkeerplaats aangelegd. Twee weken en 89 gekapte bomen later was daar aan de rand van de weg een stenen gedrocht in het bos neergelegd. Er stond een bord met een grote P erop. Als het daarbij was gebleven was het nog te pruimen maar er stopten steeds met veel kabaal van die grote koekblikken op wielen. Er stapten mensen uit die de bosjes indoken. Mannen haalden een slang(etje) uit hun broek waar dan een soort waterval uitkwam en vrouwen trokken hun broek omlaag, gingen op hun hurken zitten en ook daar kletterde het vocht flink op de grond. Dan kwam er een witte lap waarmee gepoetst  werd en die werd meestal neergegooid op de grond. De lucht binnen bij het roodkopvolk vervuilde sterk en door de penetrante lucht kregen vooral de kinderen last met ademhalen. Die achtergelaten lappen, wij noemen het papier lagen her en der op de luchtopeningen.

De opper roodkop was het zat en riep zijn volk bij elkaar voor spoedoverleg . Er moet iets gebeuren, dit kan niet langer. Pokidor, de tovenaar zag de bui al hangen. Zoals gewoonlijk was hij weer de klos om het op te lossen. Hij stond wat achteraan om niet op te vallen maar al snel scandeerde men zijn naam. Pokidor,  jij bent de enige die hier wat aan kan doen. Ga naar de bovenwereld en zorg dat het weer net als vroeger wordt.

Oké, ik ben net een speciale drank aan het brouwen en als die klaar is en het is volle maan zal ik de 233 treden naar boven klauteren . Na acht dagen is het zover, het is volle maan en Pokidor kan er niet meer onderuit. Lieve roodkopjes, ik ga naar boven en probeer een nieuwe drank. Als ik die drink word ik net zo groot als de mensen. Voor middernacht moet ik hier weer terug zijn bij de boom anders moet ik tot de volgende volle maan wachten om weer klein te worden en af te dalen naar onze wereld. Als ik na twee manen nog niet terug ben dan heb ik het niet overleefd. Wens mij sterkte.