In de verte tussen de flarden van de mist die de Ooijpolder aan het zicht onttrok stond Geesje. Na het telefoontje van Ruben dat het verschrikkelijk uit de hand liep had ze geen rust meer. De tracker die Ruben in zijn schoen meedroeg liet zien dat hij niet meer thuis was maar zich snel verplaatste. Ze belde hem maar de telefoon bleef overgaan. Ik moet iets doen. Ze pakte het grote keukenmes, deed haar donkere hoody aan en stapte in haar aftandse Fiat Panda. Stotterend kwam hij op gang. Ze volgde de signalen van de tracker. Het leek wel of waar deze zich bevond rondjes reed. De afstand werd steeds kleiner. Over de Waalbrug richting Duitsland en plotseling bevond ze zich in de Ooipolder.

Het signaal gaf aan dat het hier in de buurt moest zijn. Geesje stapte uit en zag door de mist een grote schuur die in het schijnsel van een eenzame lantaarn sinister opdoemde. De ruiten waren bedekt met een dikke laag vuil maar ze kon binnenin flarden van schaduwen zien bewegen. Ze klemde het mes vaster in haar hand en stapte voorover gebukt op de hal af. Ze zag een kapotte deur en glipte naar binnen. De geur van zout water en een vreemde zoete geur maakte haar misselijk. Ze hoorde stemmen die in het Grieks spraken maar toen hoorde ze iets heel anders. Een doffe, klagende kreun. Haar hart stokte. Het was Bert.

Hij hing in een kooi boven een van de gigantische aquaria. Zijn lichaam was slap, zijn gezicht bleek en nat van zweet. Onder hem kronkelde een enorme inktvis, veel groter dan wat ze zich ooit had kunnen voorstellen. Zijn ogen leken bijna menselijk, vol woede en honger. Geesje slikte haar angst weg. Ze moest snel handelen.

 Hé jij daar, klonk een stem achter haar. Ze draaide zich razendsnel om en zag een van de lijfwachten haar aankijken. Hij had een wapen in zijn hand, maar leek verrast haar daar te zien. Geesje aarzelde niet, ze zwaaide wild met het keukenmes en raakte vol zijn arm. Hij schreeuwde, liet zijn wapen vallen en greep naar zijn wond. Geesje rende langs hem heen naar de kooi, waar een roestige hendel de ketting vasthield. Ze trok eraan, maar het mechanisme zat vast.

 Ondertussen had de commotie de aandacht van Nicos getrokken. Hij stapte naar voren, de lolly uit zijn mond halend en met een grijns die haar rillingen bezorgde zei hij kalm. Je hebt geen idee wat je doet. Deze inktvis is onze toekomst. En jouw vriend daarboven is een offer. De enige manier om het experiment voort te zetten.”

 Geesje’s handen trilden terwijl ze harder aan de hendel trok. “Ik geef niets om jullie experiment!” riep ze. “Laat Bert los!”

 Nicos draaide zich langzaam naar de inktvis. “Je begrijpt het niet. Hij wil eten. En hij krijgt wat hij wil.” Hij maakte een subtiele beweging, en een van de lijfwachten duwde op een knop. De kooi begon te zakken.

(Wordt vervolgt)

Dit verhaal begon met de schrijfuitdaging van Bert. Drie woorden: Voorstad-Lijfwacht-Inktvis