Sprintertje op reis in Spanje, zilveruitjes

Het is even wennen, aangekomen in Altea zoeken we een camping, deze keer geen camperplaats maar een camping waar je dan alles hebt. We draaien camping Cap Blanc op, zetten de sprinter bij de receptie en schrikken ons kapot. Het lijkt op een deelgemeente van Amsterdam. Hier staan meer dan 250 caravans en campers met als bewoners het dubbele aantal zilveruitjes , rimpelgeneratie of  gloorkoppen hoe je dat ook wil noemen.

Hier wil je niet staan
Hier wil je niet staan

We wagen toch nog een looprondje langs al die keurige caravans met tuintjes en worden hier echt verdrietig van. Heet dit overwinteren? Moeten we hier aansluiten? Snel de sprinter in zijn achteruit en er als een speer vandoor. Op mijn app van de NKC zie ik nog een lijkt het mooie camperplaats. Als we die eindelijk gevonden hebben blijkt deze dicht te zijn. Heel zielig horen we achteraf. Vorig jaar was deze nog open en een Nederlands gezin met vier kinderen hebben hem toen overgenomen, zijn hier naartoe geëmigreerd, alles goed voor elkaar zou je denken maar nee. De eerste week dat ze open waren kwam de politie om de boel te sluiten, er ontbreekt een vergunning. Men zegt, ja hou je vast, de Nederlandse Consul die hier woont heeft liever op de plek een sinaasappelbongert en houdt de boel tegen. Daar zit je dan met je gezin, het lijkt IK VERTREK wel, alleen komt dit waarschijnlijk niet meer goed. Tweehonderd meter hiervandaan zit nog een camping/camperplaats.

Dit is beter met zicht op de zee en de opkomende zon
Dit is beter met zicht op de zee en de opkomende zon

Hier is gelukkig nog plaats, we kunnen blijven tot 30 december daarna zijn ze volgeboekt. Kleinschalig, Zweden, Engelsen, Belgen, Duitsers en natuurlijk Nederlanders. De meeste staan hier tussen de drie en zes maanden. Het plaatsje heet Albir. Iedereen heeft hier elec fietsen, scooter of autootje bij zich maar wij doen alles te voet. Naar het strand is 5 km net een mooi loopje, zo lopen we meestal 12 km per dag. We hebben een plek met uitzicht op zee en bergen en s’morgens zie je hier de zon opkomen. Vandaag onbewolkt en heerlijk warm.
Ja en daar loop je dan temidden van allemaal overwinteraars, je ziet fitte senioren maar ook veel echt oude mensen met rollators of scootmobiel. Ik heb wel het gevoel te onthaasten, als ik zo naar het dorp of zee loop heb ik alle tijd, geen afspraken, voor mij hetzelfde als op de camino de Santiago.

Albir met zicht op de rots van Calpe
Albir met zicht op de rots van Calpe

 

Op een terras gezeten is het goed mensen kijken, wat voor types zijn het nou die hier lopen. Daar ben ik nog niet achter, wel is het zo dat veel mensen die je hier ziet als ze in Nederland zouden blijven misschien niet buiten zouden komen en hier dus wel. Het zijn keuzes die je maakt. Poe, het wordt wel ernstig.
We hebben een tentje ontdekt waar het heerlijk eten is, Casa Irena. Het zijn Roemeense mensen, heerlijke tapas, maar nu gaan we voor het menu del dia. Als entrada, salade mixta, d.i. sla, tomaat, ei, tonijn en olijven. Als secundo, een heerlijke stukjes lamsvlees met frietjes. Erbij een goed glas Rioja en na koffie en dat voor 8 euro. Je kunt er bijna niet zelf voor koken.

Donderdag gaan we een kijken in Vila Joiosa, we gaan met de sprinter en parkeren in de oude stad. Prachtige oude gerestaureerde huizen in smalle steegjes, veel kleuren ook. Dit is heel iets anders dan het drukke Albir en natuurlijk om maar niet te spreken van Benidorm, maar daarover later. Zoals ik al eerder schreef, Albir is druk met hele oude mensen, je ziet bijna geen jonge Spanjaarden maar hier is dat anders, veel jonge mensen, joggend over de boulevard en ook de restaurants zijn gevuld met Spanjaarden. Hier heb ik een goed gevoel.


Terug naar Albir waar we in de aula de cultura naar een voorstelling gaan van Cuardo Flamenco met de bekende flamenco gitarist Antonio Muños Fernandes die dit jaar de Medalle Oro kreeg voor de beste artiest van 2014. Dit is echt fenomenaal, prachtig gitaarspel, de Cantaor een stem waar je de rillingen van krijgt en een Balaora(danseres) die de vloer er bijna uit danst. Het is zo krachtig en puur dat bij mij de tranen over mijn wangen lopen. Later zal ik een stukje film laten zien, hier kan ik niets uploaden naar you tube.

Sprintertje op reis in Spanje, Valencia

Het rijden is toch wel vermoeiend dus vandaag doen we rustig aan, niet direct met de metro naar Valencia maar eerst heel relaxt bij sprintertje buiten ontbijten en koffie drinken. Eindelijk tijd om het boek van Hans Bart te gaan lezen. We staan op een camperplaats in Bétera en na al dat zitten toch maar even lopen naar het centrum. Ja gezellig, het is 14:00 uur en ja we zijn in Spanje dus alle winkels zijn natuurlijk gesloten tot half vijf. Je kan kan natuurlijk op een terras gaan zitten, hebben we ook gedaan maar als je twee en een half uur daar blijft zitten en je moet ook nog terug lopen op zo’n klein weggetje, dat kan nooit goed gaan. Het is trouwens best een leuke plaats met mooie straatjes. Het is een rustdag maar toch nog even 10 km gelopen.

Vandaag naar Valencia, weet je dat dit na Madrid en Barcelona de derde stad qua grote is in Spanje, nee? Dan weet je het nu. We gaan met de metro en vertrekken op het station hier, deze halte heet Psychiatrisch ziekenhuis want dat zijn onze buren. Binnen twintig minuten staan je in het oude centrum met alle oudheden. Bij een kerk staat een rij vooral oudere mensen, het blijkt dat ze in de rij staan om een lot te kopen, waarvan de opbrengst naar de restauratie van de kerk gaat. Je kunt een zak met een soort oliebollen winnen, nou je begrijpt ik moest meegetrokken worden om ook niet daarvoor in de rij te gaan staan. Een aanrader is de grote overdekte mercado, hier moet je zeker niet naartoe gaan als je maag aangeeft dat hij weer behoefte heeft aan wat vulling. Hammen, vis, fruit, groente en van alles heel veel en gigantisch gesorteerd. Ook hier had ik moeite om weer naar buiten te gaan.

image

Wat je zeker moet zien is La Lonja, dit is de zijdebeurs die in de 15e eeuw werd opgericht. Het is een groot gebouw met een opzichtige gotische stijl en de buitenkant met kantelen. Op de bovenste verdieping zie je een verguld plafond.

 

Heb je nog puf beklim dan de achtkantige toren, natuurlijk wel van binnenuit, die bij de basiliek hoort. Het zijn maar 207 treden maar wel hoge treden en ik was blij dat ik boven was. Ben je eenmaal boven dan wordt je beloond met een prachtig uitzicht. Na al dit cultuur geweld is het goed toeven op een van de vele terrassen die Valencia heeft. Het is druk en het is goed mensen kijken.
Op weg terug naar de metro komen we eerst langs de oude stierengevechten arena. Hier in Valencia zijn die verboden maar natuurlijk staat de prachtige arena er nog. Ernaast ligt het station met een indrukwekkende hal met allemaal azelejos(tegels) en houtsnijwerk. Het is genoeg voor vandaag, terug naar sprintertje.

 

Het is zondag maar om negen uur toch de toeter van de bakker. Vandaag weer naar Valencia. In de metro worden we aangesproken door een aardige Spaanse dame die trouwens in Londen woont en dus goed Engels spreekt. Waar je zeker moet kijken is chocolateria Valor op de plaza de la Reina. De regio Valencia is niet alleen bekend om zijn sinaasappels en paella maar ook om de Valor chocolade. Een man die naast deze dame is komen zitten beaamd dat en er volgt een pittige discussie over chocolade. Helaas zijn we er niet toe gekomen om uit te zoeken of deze bewering over de chocolade juist is. Wij zijn n.l. op weg naar het station del Norte waar nu een tango fiesta aan de gang is. Gewoon in de vertrekhal. Vrouwen met prachtige jurken die heerlijk aan het dansen zijn. Wij proberen het ook nog even maar op onze loopschoenen en met de rugzak op de rug  gaat dat niet echt geweldig.

Waar je ook persee naar toe moet is het keramiekmuseum dat is gevestigd in het voormalig paleis van een markies. El palacio Marques de Dos Aguas en stamt uit 1740. Zowel de buitenkant met versieringen als binnenin met prachtige kamers is zeker de moeite waard om te bezichtigen. mnceramica.mcu.es

Het zijn in Valencia niet alleen de oude gebouwen maar er zijn ook modern architectonische gebouwen. Richting de haven kom je bij vijf moderne gebouwen, verzamelnaam: Ciudad de las Artes y las Ciencias. Planetarium, groot aquarium met dolfijnen, haaien. er is een onderwater restaurant. Een operagebouw en het museum voor wetenschap. Genoeg te doen om je niet te vervelen maar wel heel vermoeiend. Het is weer hoog tijd voor een drankje en hapje.

In de haven maken we het vertrek mee van de Sunrice van Greenpeace mee. Eigenlijk best wel een klein bootje die het moet opnemen tegen grote tankers en ander milieugespuis. Petje af. Het weer is ondertussen niet meer wat het is geweest, het regent. Moet niet gekker worden. Ook voor morgen wordt regen verwacht daarna weer mooi, we besluiten om nog een rustdagje te nemen en dan weer verder te trekken.

Sprintertje op reis in Spanje

Vannacht slaap ik in “sprintertje”. We zijn op een feestje van mijn schone broer (zwager) en blijven slapen. De sprinter staat voor de deur en als ik om half acht wakker wordt geeft de thermometer binnen 1,2 graden aan en de ramen zijn zijn diep bevroren. Maar heerlijk geslapen. Het is negen uur als we dan beginnen aan onze reis naar Spanje. We doen het rustig aan en de eerste nacht slapen we op een camperplaats in Alencon, 600 km van Dongen waar we beginnen. We staan alleen op een plaats maar wel met stroom, heerlijk het kacheltje aan en om half negen onder het lekkere dikke dekbed. Om 12 uur stopt de stroom en om half acht staat de thermometer binnen op 2,8, toch al wat warmer dan in Dongen. Even op een knopje drukken en de stroom doet het weer en binnen tien minuten is het weer lekker warm. Natuurlijk eerst inkopen doen bij de super U en tanken. We nemen toch maar een paar tolwegen dat schiet lekker op. We komen tot aan Capbreton zo’n 20 km voor Biarritz waar we eens uitgebreid willen kijken. We staan weer op een gratis camperplaats met nu zeker 8 anderen campers, ja het wordt druk. We staan pal aan het strand en de zon gaat prachtig onder aan de horizon met een ruwe zee. Grote golven beuken op de rotsen. Op deze plek hebben we geen stroom maar geen nood, we zijn op alles voorbereid en hebben een petroleumkacheltje bij ons, zo dat geeft even wat warmte, maar als je hem uitzet komt er een lucht vrij waar je niet in wilt slapen, dus buiten uitzetten en daar laten staan. Het is vannacht warm want als we wakker worden staat de thermometer toch al op 5.6.
Vandaag gaan we eerst naar Biarritz even kijken waarom de happy view van Engeland dit zo’n fijne plaats vindt. Het is prachtig, helaas is het echt Engels weer, het miezert maar niet getreurd, je kijkt je ogen uit. Wat een grandeur. Hele mooie trappetjes overal, mooie boulevard en natuurlijk prachtige winkels met alle dure merken. Snel maken dat we weg komen maar na eerst heerlijke pulpa, schelpen st Jacques en scampies gegeten te hebben.
image
We nemen de weg naar Saint Pied de Port, daar moet ik natuurlijk toch even kijken. De plaats waar de camino Frances begint. Er zijn wel een paar pelgrims die onderweg zijn en dat in deze tijd. Ik moet ontzettend nodig en mag gelukkig even in de alberque municipal. Daar is een Vlaamse vrouw die naar SdC loopt en is begonnen in Le Puy. En dat alleen en in dit jaargetijde.
We gaan door naar Roncevalles, over de Pyreneeën. Voor de meeste pelgrims de eerste etappe en gelijk een zware. Met de sprinter is het al een weg met duizend bochten en er ligt al behoorlijk wat sneeuw, gelukkig naast de weg. Roncevalles is heel klein en we rijden door naar Pamplona en staan nu weer op een camperplaats, zonder stroom. Wij en nog een camper.
Het is 5 km naar het centrum, dat doen we dus niet. Even een stukje lopen en dan onder de dons na eerste het lekker warm gestookt te hebben. Het is een afgelegen plek en er rijden steeds auto’s en busjes langs, de weg loopt dood en dat geeft toch niet zo’n lekker gevoel. Wat voor plek is dit.
Toch nog goed geslapen en het is hier al iets warmer, vandaag gaan we door naar Valencia

en de bedoeling is daar een paar dagen te blijven. Voorbij Zaragoza gaan we de weg af en komen in een klein gehucht en er is markt, 6 kramen. Ook een kleine panadoria waar ze een heerlijk soort warme cake-jes verkopen. In de plaatselijke kroeg zitten een paar oude baasjes of misschien zijn ze nog niet zo oud maar zien er alleen zo uit. Een van hen zit te slapen boven zijn krant. Een goed kop koffie, zoals je in Spanje gewend bent.
We komen door een afwisselend landschap, sommige stukken doen mij denken aan de weg naar Las Vegas, droog, dor en prachtige kleuren. We komen door het gebied van mijn favoriete wijn, de Rioja. We gaan voorbij aan Tudela, de op een na grootste stad van Navarra. Dat bewaren we voor een andere keer, er schijnen mooie wandelroutes te zijn.
Na ruim 500 km rijden komen we in de buurt van Valencia en gaan op zoek naar een slaapplaats waar we ook weer eens kunnen douchen. We vinden een prachtige camperplaats dichtbij Valencia. Deze is vorig jaar open gegaan en is zeker een aanrader, aardige plaatsen, electriciteit, gratis wifi en goed sanitair. We worden uitermate vriendelijk ontvangen en krijgen een kleine lezing over wat we zeker moeten gaan zien in Valencia. Hier blijven we wel een paar dagen, ook het weer is heerlijk.

Waarloopjijwarmvoor doet dagje Rotterdam.

Rotterdam ga je niet zomaar een dagje naartoe, nee Rotterdam doe je. Het is een stad van doeners. We hadden nog een vrijreizendag dus waar kan je die beter aan besteden dan een triple naar de Maasstad. Het begint lekker. We lopen naar de bus die ons naar Utrecht brengt en vlak bij de hoek zien we hem rijden, gelijk de hartslag omhoog door het sprintje, staan we bij de bus wil de man toch wegrijden, kloppen op de deur en gelukkig hij doet open en we kunnen mee. Dan zit je toch met een lekker gevoel in de bus. Bijna bij Bunnik komen we in een file terecht, er staat 15 km op de A12 en er wordt massaal gekozen voor de sluiproute waar de bus standaard rijdt. Ruim een half uur vertraging, maar wat maakt het uit, alle tijd als je toch geen afspraak hebt. Er wordt ondertussen in de bus hard ge-appt naar school en werk om toch uit te leggen waarom je zolang bent. Zo een bus vol gsm gebruikende mensen moet toch wel een bron van straling zijn.
In Rotterdam aangekomen nemen we de achteruitgang van het nieuwe station en lopen we langs allerlei herinnerings plekken van mijn geliefde. Aan deze kant van het spoor zie je nog niet de gigantische gebouwen waar Rotterdam nu mee vol staat. Op het Weena staan mooie beelden en glazen gebouwen waar het hele plein zich in weerspiegeld.

P1070593
Dinsdag is de dag van de markt. Op deze markt is werkelijk van alles te koop. Van tweede hands artikelen tot aan de nieuwste gadgets. Viskramen met een sortering die je in een viswinkel echt niet ziet, vissen waar ik nog nooit van heb gehoord.

P1070595
En dan naar de nieuwe overdekte markthal, Jules Deelder noemde hem al “een hangaar voor zeppelins” maar hij is echt heel mooi en indrukwekkend. Een prachtig plafond en natuurlijk veel vaste kramen. Geen concurrentie voor de marktkooplui buiten dit is echt heel anders, eigenlijk heel luxe met hele mooie kwaliteits waren.

P1070596P1070601
Ik ben telkens als ik in Rotterdam kom weer onder de indruk van wat hier tot stand is gekomen. Rotterdammers zijn doeners zo van niet lullen, aanpakken.
Nog even lopen langs de binnenhavens en alle museum boten die er liggen, Bijenkorfje pakken, lekker drankje nuttigen en hapje eten. Toch weer ruim 18 km gelopen geeft mijn GPS aan.
Deze keer helaas geen tijd voor musea, James Bond in de Kunsthal, het wereld museum met de spannende expositie “the future of fashion is now”, ook niet naar de trendy wijk Katendrecht waar het vermaarde passagiersschip de Rotterdam ligt waar ik als 19 jarige kapper op heb gevaren.
Een dag Rotterdam doen is dus te weinig. Maak er gerust een stedentrip van.

En dan zijn we weer bij het prachtige station om de trein terug te nemen.

P1070615