Op onze camping plek staan twee prachtige oude bomen. Dikke stammen, stevige takken, perfect voor de hangmat.

Tenminste, dat denk ik.

De spanbanden blijken net te kort. Geen probleem. Een ervaren camperaar lost dat op met wat voorhanden is. Ik duik Sprintertje in en kom terug met een sleeptouw. Niet ontworpen voor hangmatten, maar details zijn voor mensen die handleidingen lezen.

Tussen de bomen ontstaat een indrukwekkende constructie.

Onder de hangmat zet ik een laag tafeltje neer. Twee glazen, een schaal salade, helemaal klaar voor een ontspannen middag. Eerst de hangmat even uitproberen.

Er staat een tafeltje onder hoor, zegt mijn lief lief.

Geen probleem, de hangmat hangt hoog genoeg opper ik zelfverzekerd.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee dus ik ga voorzichtig zitten, liggen. Niets.

Nog steeds niets.

Een beetje naar het midden wiebelen.

Dan klinkt een geluid alsof de gevangenisdeur van een cel dichtklapt.

KNAP!

Het sleeptouw schiet los.

Een fractie van een seconde zweef ik gewichtloos door de lucht. Daarna land ik midden op de tafel. De glazen vliegen weg. De salade kiest vier windrichtingen tegelijk.

Ik blijf verbijsterd tussen de tomaten, komkommer en sla liggen. Een zilveruitje in mijn neus.

Ik krab een stukje sla uit mijn oor en concludeer dat sommige experimenten beter aflopen dan ze eruitzien.

De hangmat is kapot. De salade ook.

Niet een “zie je nu wel” maar een daverende lach en alleen al daarom liet ik het sleeptouw losschieten.

Dit is was een schrijfuitdaging met drie woorden. Verzonnen door Bert.

Sleeptouw – cel – Salade.