Sirât

Ik zit ontspannen in mijn stoel, denk het verhaal te begrijpen… tot één moment alles onder mijn voeten wegtrekt.

Het is zondagmiddag. We zijn in de buurt van Deventer en gaan gezellig met z’n vieren naar een filmhuis. De film heet Sirât. Op youtube heb ik de trailer bekeken. Het verhaal speelt zich af in Marokko.

Een vader reist samen met zijn zoontje door het ruige, uitgestrekte landschap van Noord-Afrika, op zoek naar zijn vermiste dochter. Hun tocht voert hen langs afgelegen plekken en een rondtrekkende groep mensen die zich onttrekt aan de gewone wereld.

Wat begint als een gerichte zoektocht verandert gaandeweg in een intens en onvoorspelbaar traject, waarin niet alleen de omgeving, maar ook de onderlinge verhoudingen en de innerlijke beleving van de personages onder druk komen te staan.

In het begin wordt de film gedragen door meeslepende beats. Het ritme van de muziek en het raven trekt je bijna ongemerkt mee, alsof je zelf onderdeel wordt van die eindeloze beweging. De zware beats pompen door het landschap en door de zaal. Mensen dansen, bewegen, verdwijnen weer. Het heeft iets hypnotiserends.

Het dansfeest komt vroegtijdig aan zijn einde. De derde wereldoorlog breekt uit en alle buitenlanders moet Marokko verlaten. Een aantal vluchten in hun 4×4 bussen de woestijn in op weg naar Mauritanië en de vader met zijn zoontje volgen ze met hun personenauto.

De titel, Sirât is in de islam:

de brug over de hel (Jahannam) waar ieder mens overheen moet op de Dag des Oordeels dun als een haar en scherp als een zwaard.

Waar veel films oplossen en afronden, doet Sirât dat bewust niet. De boodschap is, het leven geeft je geen nette afsluiting.

Er zijn twee films die ik mij altijd blijf herinneren, Easy Rider en Thelma en Louise. Daar is deze film bijgekomen.

Sirât is geen film om “lekker te kijken”, maar om te ondergaan en daar moet je voor openstaan.