Het kostte wat moeite maar we hebben na drie dagen een nieuwe band. Het blijft de komende tijd erg slecht hier. Wat doen we, hier blijven en onze botten nog meer pijnigen met dat vochtige weer of gaan we richting Alicante. We doen het laatste.
Nu we besloten hebben om het slechte weer te verlaten willen we ook zo snel mogelijk naar de zon. Het is zo’n 540 km naar Aspe dat gaan we natuurlijk niet in een dag doen. Vroeger was. Puerto Lumbreras een strategisch punt tussen binnenland en de kust voor ons een mooi punt om overnachten.
In Puerto Lumbreras rijden we dwars door de droge rambla. De Rambla de Nogalte staat al duizenden jaren het grootste deel van het jaar droog. Dit is geen opgedroogde rivier door recente droogte, maar een natuurlijk systeem dat zo is gevormd door het klimaat in Zuidoost-Spanje. Alleen bij hevige regen voert de rambla kortstondig water af. Dat gebeurt onregelmatig, soms jaren niet, soms plots en heftig.
Je zou hier mooi kunnen staan maar je weet maar nooit.
We zoeken het liever hogerop. We parkeren aan de voet van de overblijfselen van een oud fort.
Het Castillo de Nogalte ligt op een lage heuvel boven de Rambla de Nogalte, bij Puerto Lumbreras. Het werd gebouwd in de islamitische periode, vermoedelijk in de 10e of 11e eeuw, als uitkijk- en verdedigingspost langs een belangrijke doorgangsroute tussen Andalusië en Murcia.
Na de christelijke herovering in de 13e eeuw bleef het fort in gebruik als grenspost. Het bewaakte de route richting Lorca en de waterbronnen in de omgeving. Toen de grens verder naar het zuiden verschoof, verloor het kasteel zijn functie. Onderhoud bleef uit en het werd verlaten.
Voor ons een goede plek om te overnachten.
Overal om ons heen zie je schoorstenen uit de heuvels komen. Het zijn de overgebleven schoorstenen van verlaten en vervallen grotwoningen.
De grotwoningen van Puerto Lumbreras liggen uitgehakt in de zachte heuvels rond het dorp. Ze ontstonden vooral in de 18e en 19e eeuw, toen arme landarbeiders hier onderdak zochten. Bouwen met steen was duur; de heuvel was gratis en makkelijk te bewerken.
De woningen boden wat nodig was: bescherming tegen hitte en kou, stilte en nabijheid van werk en water. Binnen eenvoudig: één of meerdere ruimtes, witgekalkt, soms met een schoorsteen of kleine opening naar buiten.
Tot ver in de 20e eeuw werden de grotten bewoond. Daarna raakten veel ervan in onbruik door modernisering en nieuwbouw. Een deel is verdwenen, een deel bewaard gebleven en gerestaureerd als cultureel erfgoed.
Het is nacht, we staan hoog en de naweeën van mijn naamgenoot doen de Sprinter schudden. In mijn droom ben ik nog op een zeiljacht maar als ik wakker word is het de harde wind tegen de camper die mij bijna misselijk maakt. Geen prettig idee. Anneke gaat even naar buiten en dan valt het toch wel mee. De windvlagen zijn tot 75 km pu en dat lijkt binnen heftiger dan het in werkelijkheid is. Toch nog wel goed geslapen.
Het is nog 150 km naar Aspe maar eerst rijden we nog naar een speciale kerk.
Waarloopjijwarmvoor 
Plaats een reactie