Rotzooi

Rotzooi volgens het woordenboek betekent: rommel, warboel. De betekenis van Rotzooi dat ik hier beschrijf staat er niet in. Het heeft te maken met fermenteren.

Fermentatie is een proces waarbij bacteriën, schimmels en gisten gebruikt worden om een voedingsmiddel te maken. Voorbeelden van zulke producten zijn yoghurt, bier en zuurkool. Maar er zijn veel meer producten die gefermenteerd zijn.

Bij fermentatie zorgen bacteriën, schimmels of gisten voor het omzetten van stoffen in een product, waardoor de zuurgraad, smaak, geur of uiterlijk verandert. eigenlijk een soort gezond rottingsproces.

In Ede op het oude kazerneterrein hebben Christian Weij en Meneer Wateetons een fermentatie festival georganiseerd. Het is een soort van foodfestival maar zeker geen vreetgebeuren. Allemaal verantwoorde gefermenteerde producten om te proeven maar ook om te leren hoe dit zelf te doen.

Bekijk een gefilmd verslag van dit prachtige festival.

barber angels brotherhood

Je zal maar geen dak boven je hoofd hebben. Overgeleverd aan de wet van de straat. Dat doe je toch zelf, hoor ik veel. Nee dus. het zijn meestal omstandigheden waardoor je op straat moet overleven. Iedereen kan het overkomen. Ik heb eens gelezen: een tegenslag gaat nog, de tweede wordt al moeilijker en de derde is bij veel mensen fataal. Een scheiding, je werk verliezen, aan de drank of drugs gaan, financieel onderuit en dan op straat gegooid. Ook geen geld om eens een keer je te laten verzorgen.

In Duitsland begon een idee om deze mensen gratis een goede knipbeurt te geven. Uit dit idee ontstond de barber angel brotherhood. Dit is een club van kappers en barbers die als vrijwilliger daklozen gratis het haar en de baard verzorgen. Waarom? Omdat ieder mens belangrijk is. Afgelopen zondag waren de barbers neergestreken in Amsterdam en wel met groot succes. Ik zag mensen met lange baarden en haar dat al maanden geen schaar had gezien als frisse burgers onder het kaplaken vandaan komen. Glunderende gezichten. Ik zag het zelfvertrouwen groeien. Nu nog naar de kledingbank en dan is het helemaal af. Ik vind het een fantastisch initiatief en ga kijken of ik als pensionado mij ook nog als vrijwilliger kan aanmelden. Mijn kapperskist staat al klaar.

Meer weten? kappers voor menswaardigheid .

Een bijzondere droom

Net op het punt om te vertrekken richting Dresden kijk ik nog even op Messenger en zie een boodschap van mijn neef Ruud.

Harry ik zie dat je in Polen bent als het kan moet je even langs Randi en Herman gaan. Randi heeft vroeger bij mij in de klas gezeten en is bezig met een project waar kinderen met een beperking en/of chronische ziekte alleen of met hun familie een heerlijke vakantieweek kunnen beleven.

De droom van?

Ik zie dat het maar 49 km is vanaf de plaats waar wij nu staan. Toch maar even niet naar Duitsland en nog even hier in Polen kijken bij het soort project waar mijn hart ook ligt. We besluiten om er gewoon maar naartoe te rijden en wel zien of er iemand is. Na een beetje of eigenlijk na flink zoeken komen we op een prachtig plekje waar twee huizen staan waar zo te zien nog wel het een en ander aan moet gebeuren. Dit is de plek waar aan Villa Marleen gebouwd wordt.  Er is niemand, dan toch maar het nummer bellen dat op de website staat. Ik krijg Randi aan de telefoon, zij is met Herman onderweg om bouwmaterialen te halen. We spreken af om elkaar over drie uur te zien hier op de bouwplaats. Wij blijven daar gewoon wachten, ik vast een filmpje makend.

Tien minuten eerder dan de drie uur komt er een busje aanrijden met Nederlandse tekst erop. Dat moeten ze zijn. Uit het busje stappen Randi en Herman en ik zie direct twee mensen met een enorme drive. Ik had in de wachttijd al het verhaal achter Villa Marleen gelezen dat op hun website staat. In het kort. Marleen is de dochter van Randi en is op 10-jarige leeftijd overleden. Randi gooit dan het roer om en begint een studie voor maatschappelijk werker. Na een tijdje als zodanig te hebben gewerkt groeit steeds meer het idee om voor gezinnen met een kind die een chronische ziekte heeft of een beperking iets te betekenen. Iets dat zij zelf gemist heeft tijdens de vijf jaar ziekte van Marleen. Even op adem komen in een mooie rustige omgeving waar een gespecialiseerd team de zorg op zich kan nemen. Zo komen zij in Polen terecht waar ze die droom gaan waar maken. Eerst een B&B met kleine zorg camping en nu dan een fantastisch droomproject. Waar haal je het geld vandaan om zoiets voor elkaar te krijgen. Beetje bij beetje, eerst al hun spaargeld erin en hopen op donaties. Niet alleen geldelijke donaties maar ook b.v. mensen die een tijdje mee helpen bouwen. Een prachtig project waar heel veel gezinnen met een zorgkind blij van kunnen worden. Nu kan ik nog veel meer schrijven maar het hele verhaal staat op de website. Neem even de tijd om wat dingen te lezen.

“De betekenis van ons leven ligt in het verschil dat we maken in de levens van anderen“. Nelson Mandela.

Hier vast een paar links.

Over Marleen

over Randi en Herman

Doneren?

Wij nemen de volgende dag weer afscheid van deze twee geweldige mensen die deze bijzondere droom aan het waar maken zijn.

Compostella, de film

Vanmiddag om een uur of drie zie ik op facebook dat in het Hoogt in Utrecht de film/documentaire Compostella van Freddy Mouchard speelt en wel om 17:15. Nu is Utrecht niet zo heel ver dus ik besluit om maar eens te gaan kijken. Als ik het zaaltje binnenkom blijk ik niet de enige te zijn. Zo’n 25 mensen, het lijken allemaal wel gewezen pelgrims, zitten al klaar in de comfortabele zetels. Naast mij met een “garderobe stoel”ertussen zit een aardige vrouw met wie ik natuurlijk een praatje aanknoop. Zij heeft twee jaar geleden de camino Portuqués gelopen en ik ook dus we hebben genoeg om over te praten. Dan gaat het licht uit en de film begint.

Compostella_420x594affiche_v2web-534x754 (1)

Freddy Mouchard volgt drie jaar lang met zijn camera een aantal Franse pelgrims op hun tocht naar Santiago de Compostela. De film begint traag met beelden van begroeide bomen en de zware muziek op de achtergrond doet de rest. Ik denk dit word een lange zit. Natuurlijk zitten er prachtige beelden in van het landschap en al snel zit je er helemaal in, zeker als je de tocht ook zelf gelopen hebt.De tocht wordt door iedereen op zijn eigenwijze ervaren maar is zeker fysiek alsook psychisch behoorlijk zwaar. Ieder heeft zijn eigen beweegredenen om deze pelgrimage te gaan lopen. Een vrouw die bijna de hele tocht een enorme boosheid voelt, dit begint al de derde dag, pijn en zo van waarom doe ik mij dit aan. Een man die angsten moet overwinnen, die het alleen lopen eng vindt. Je ziet de mensen wat veranderen maar zeker bij het einde in Finisterre dan wordt de nieuwe mens geboren. Een vrouw verwoord het zo: In Santiago de Compostela ga ik dood, in Finisterre word ik opnieuw geboren.

Voor velen zal dit een kennismaking met de camino zijn voor anderen die al een camino hebben gelopen een herkenning. Voor mij het tweede al vond ik de film wel erg langzaam en had af en toe het gevoel dat ik bij mijn oom verplicht dia’s moest kijken.

Vanaf 2 juni is COMPOSTELLA te zien in:

AMSTERDAM, Cinema de Balie
AMSTERDAM, EYE Filminstituut
AMSTERDAM, De Filmhallen
DEN HAAG, Filmhuis
UTRECHT, Filmtheater ’t Hoogt
NIJMEGEN, Lux Filmtheater
ARNHEM, Focus Filmtheater
AMERSFOORT, Filmtheater De Lieve Vrouw
MAASTRICHT, Lumière Filmtheater
HILVERSUM, Filmtheater
BREDA, Chassé Cinema
HOORN, Cinema Oostereiland (op 5 juni ook in Cinema Enkhuizen)
DEN BOSCH, Verkadefabriek
HAARLEM, Filmschuur (vanaf 9 juni)
en later in de zomer in de rest van het land.

P1060386
onderweg

P1060438imageimage

image
Mini alberque

P1060910

Mijn hart huilt 

Mijn hart huilt. Ik zit in de bus op weg naar Salamanca. Vooral het eerste stuk zie ik veel pelgrims lopen. Stukjes over de weg en dan weer het land in. Wat zou ik daar graag lopen. Ik zit in een luxe touringcar met een tv scherm voor je neus en wifi. De reis duurt ruim twee uur en kost € 7,20. Het lijkt wel een excursie. Er wordt gestopt in de plaatsjes waar ik anders zou slapen. We stijgen naar boven de 1100 meter, prachtige vergezichten.

 

vanuit de bus
 
 Ik heb de mazzel dat mijn been nog behoorlijk irritant pijn doet. Zo word ik met mijn niet al te kleine neus op het feit gedrukt dat lopen geen optie is. Ik sluit dit hoofdstuk even af en ga genieten van het mooie weer en een paar dagen Salamanca. Ik heb via booking.com een hostel geboekt, midden in de stad en als ik daar kom blijkt de eigenaar een Nederlandse vrouw te zijn getrouwd met een Spanjaard. Ik had het kunnen weten de naam is nl Erasmus.  

  
 Ik krijg een kamer toegewezen met alleen een Engelse man die hier  15 dagen verblijft. Het schijnt dat er dit jaar veel uitvallers onder de camino lopers te zijn. Misschien toch door het hier uitzonderlijke slechte weer. Het is prettig dat dit hostel midden in het historische centrum ligt zo kan ik zonder al te veel te lopen toch nog een hele boel zien. Vrijdag plaats ik een stukje over Salamanca en hier nog wat foto’s van gisteren. 

   
  

typisch Spaans pleintje met fontein en bankje
  
het is toch echt sneeuw
 

P.S. heb al een snoertje voor de iPhone kunnen kopen.