Camino Portuqués

Zaterdag 19 september ben ik de gelukkige die vertrekt naar Porto om de camino potuqués te gaan lopen. Deze loop ik vanaf Porto naar Santiago de Compostela. Nou ja gelukkig, op dit moment voel ik mij niet helemaal fit. Gisteren en eergisteren behoorlijk hoge koorts en mijn stem is zo’n beetje drie octaven gedaald. Nu schijnt het in Portugal toch wat warmer te zijn dan hier dus ik loop de verkoudheid er wel uit. op dit blog zal ik dagelijks een verslagje doen van mijn belevenissen op de camino. Ik hoop weer op speciale ontmoetingen.

De rugzak is weer gepakt en ik heb hem lekker licht gehouden. Ongeveer 7 kilo en dat vinden mijn schouders wel een aangenaam gewicht. Ik heb al eerder een deel van deze camino gelopen en wel van Valenca naar SdC. Nu loop ik eerst langs de kust.

  • Matoshinhos
  • Vila do Conde
  • Esposende
  • Viana do Castelo
  • a Quarda
  • Ramallosa
  • Vigo

Dan neem ik de bus terug naar Porto en loop met een groepje van de Nierpatiënten Vereniging Nederland ( nierpatiënten en partners van) van Valenca naar SdC.

Ik heb er weer zin in.

Fotoselectie van eerdere camino’s>

Sunset at Finisterre

Na een prachtige pelgrimage met partners van nierpatienten van Sarria naar Santiago de Compostela mag Finisterre natuurlijk niet ontbreken. We liepen de laatste route van Cee naar Finisterre met prachtig weer. In de avond liepen we verder naar de faro op het uiterste puntje van Spanje aan de costa del morte. En daar sta je dan, de een verbrandt iets dierbaars en de ander is stil met zijn of haar gedachte. En dan lijkt het of we geen mooie zonsondergang te zien krijgen maar plotseling duikt de zon door een wolkje en geeft ons een prachtige ondergang. Een subliem einde aan een geweldige tocht.

NVN looptocht naar Santiago de Compostela

imageDit blog wordt tijdens de Tocht voor nierpatienten naar Santiago geschreven door Ivo, zelf niergetransplanteerd.

Tja, wat valt er te vertellen over de dag van vandaag? Eigenlijk is er maar een woord voor: NAT. Het begint al bij Hans die na het ontbijt anderhalve liter water in de waterzak van zijn rugzak gooit. Binnen een minuut ligt het water op de grond; een lekkage. Dit tot groot ongenoegen van de dame achter de bar. We laten haar chagrijn achter en gaan op pad. Na mijn emotionele dag van gisteren begin ik vandaag fris en fruitig aan de voorlaatste etappe naar Santiago. Gisteren heeft Harry mij al een hart onder de riem gestoken, en vandaag laten meer mensen uit de groep weten onder de indruk te zijn van mijn ervaringen. Dat doet me erg goed. Ik heb er vandaag ook veel minder behoefte aan om alleen te lopen en het tempo dat de rest aanhoudt, voelt goed. Tijdens de eerste koffiepauze, na ongeveer een uur gelopen te hebben, begint het te regenen. En ophouden zal het niet meer doen totdat we in de albergue zijn aangekomen. Helaas kan de regenkleding niet in de rugzak blijven en moeten de hoezen om de rugzakken.

halve natuurlijk bij Ron, die als ex-marinier wel wat gewend is. Het regent namelijk niet hard. Toch is iedereen blij als we de albergue bereikt hebben. Voor het eerst deze tocht slapen we op een grote zaal met meer dan twintig bedden. Harry heeft ons al gewaarschuwd niet voor de bedden te kiezen die het dichtst bij de schuifdeur liggen. Dan hoor je namelijk iedereen die ’s nachts naar de wc moet of al om drie uur vertrekt, langslopen. Gelukkig zijn de bedden die het verst van deze deur liggen nog vrij. Een uur later zijn ook Marianne, Hans en Harry binnen. Als iedereen heeft gedoucht en schone (lees droge) kleren heeft aangetrokken, gaan sommige van ons op een bankje zitten dat uitzicht biedt op de trap naar boven. Het gestrompel van sommige mensen doet ons verbazen, en we vragen ons af waar dit door komt. Zijn dit mensen die al heel lang bezig zijn met de camino of hebben ze zich gewoon niet goed genoeg voorbereid? Het zijn namelijk vooral de jongeren die problemen hebben met recht lopen. Maar goed, ook zij zijn nog maar zo’n twintig kilometer verwijderd van Santiago. Nog maar een dag lopen en ons eerste doel is bereikt. Hopelijk blijft het morgen droog, maar de weersverwachting voorspelt weinig goeds.

De camino naar Santiago de Compostela

Voorlopig wordt dit blog geschreven door Ivo, hij is een van de deelnemers aan de Santiagotocht voor nierpatienten. Ivo is zelf getransplanteerd.

 

Net als de partnergroep moeten ook wij ons rond half 5 ’s ochtends melden op Schiphol. Ondanks dat ik een hotel dichtbij heb geboekt, vind ik de wekker veel te vroeg afgaan. Om kwart voor 5 is de hele groep compleet, op Harry na die al in Porto is. In het vliegtuig heb ik al de eerste ontmoeting met een mede camino-loper; deze vrouw heeft in mei de tocht gelopen maar viel op een paar kilometer van Santiago van een trappetje en brak haar scheenbeen. Nu gaat ze haar tocht voltooien, inclusief het laatste stuk naar Finisterre. Op het vliegveld van Porto staat Harry al op ons te wachten met het busje waarmee we naar onze startplaats Sarria rijden. In de eerste albergue krijgen we twee kamers toegewezen, een mannen- en een vrouwenkamer dus. De kamer van de mannen kijkt uit op de kerk van Sarria, maar gelukkig blijven de klokken ’s nachts stil. Wanneer we op het terras zitten, krijgt Harry een berichtje van Paschalia, die met de partnerreis mee heeft gelopen. Haar man wordt op dat moment getransplanteerd! De volledige groep is opgetogen over dit fantastische nieuws.
De nacht in de mannenkamer verloopt luidruchtig. Blijkbaar snurken we alle vier. We ontbijten om acht uur, en vertrekken dan voor onze eerste meters op de camino. Voor ons is het niet zo ver voor we het 100-kilometerpaaltje bereiken. Voor degenen die al verder van Santiago zijn gestart is het bereiken van dit paaltje echter een psychologisch punt. Vlak voordat ik erlangs loop, kom ik twee Australische dames tegen. Ik vertel ze dat ik een niertransplantatie heb gehad, en nu met een groep loop met meerdere getransplanteerden. Ze reageren enthousiast, vinden dit een mooie manier om een nieuw leven te vieren. Omdat iedereen nog goed loopt, besluiten we om iets verder te lopen dan eigenlijk de bedoeling was. Eindpunt van vandaag zal Portomarin zijn. In totaal hebben we er dan zo’n 22 a 23 kilometer opzitten. In de laatste paar kilometer naar Portomarin valt Marianne tijdens een lastige afdaling. Gelukkig heeft ze niet meer dan wat schaafwonden aan haar arm. De albergue waar we slapen, lijkt een beetje op een schoolgebouw. We krijgen een kamer voor ons achten. Als we ’s avonds aan tafel zitten komen familiefoto’s tevoorschijn, inclusief een van Ron met haar! Om half tien liggen de meeste van ons op bed. Vandaag was toch vermoeiend. Maar omdat we vandaag meer hebben gelopen dan gepland, is de etappe van morgen minder lang.

Aankomst Santiago de Compostela

een trailer van de tocht naar Santiago de Compostela

We hebben besloten om vandaag maar direct door te lopen naar SdC. Bijna iedereen is in topconditie en het is volgens het boekje 20,5 km. De hemel moet het licht nog aansteken als we vertrekken uit Pedrouzo. We lopen weer in de gebruikelijke colonne maar al snel loopt het toch uit elkaar. Een paar behoorlijke klimmetjes maar het scheelt dat het nog niet zo warm is. Na 7 km onze eerste stop voor koffie en iets erbij. We scoren nog een paar stempels onderweg en het wordt warmer en warmer. In mijn hoofd had ik opgeslagen dat het vanaf nu vlak zou zijn maar ik heb schijnbaar iets weggestopt want we moeten nog behoorlijk de hoogte in. In Monte do Gozo zijn we nog 4,5 km verwijderd van SdC. We zien busladingen met mensen die naar het monument gaan kijken, 10 min eruit mogen en dan de bus weer in op naar het plein voor de kerk in Santiago. Wij gaan natuurlijk te voet, eerst vanaf de Monte super steil naar beneden, een echte kniekraker, het beste is nog om achterste voren naar beneden te gaan. En dan zijn we er, het is vrijdag dus zwart van de mensen. Bij het kantoor waar je de Compastela kunt bemachtigen staat een rij van een paar honderd mensen. We besluiten om morgen vroeg maar in de rij te gaan staan en nu eerst wat drinken en Se rugzak naar onze slaapplaats te brengen. De alberque is in een oud seminarie, giga groot, om er te komen moet je zeker 80 traptredes op en dan binnen naar de derde verdieping, oeiiiiii. Om te eten weer de stad in en daarna rondlopen en genieten van allerlei straatmuziek. Zaterdag heb ik afgesproken bij het busstation, waar een lid van de Spaanse nierpatienten vereniging mij op komt halen om mij naar Sarria te rijden waar het busje staat. Inplaats van 9 uur wordt het 10:15, maar met een cortado op het terras is ook dat wel uit te houden, je leert hier op de camino wel wat rust is.

De anderen gaan o.a. Naar de pelgrimsmis in de kathedraal met prachtig gezang en mazzel, het gigantische wierookvat gaat heen en weer in de kerk, werkelijk een prachtig gezicht, hij gaat bijna tegen het plafond aan. Morgen gaan we met het busje naar de plaats Cee en vandaar de laatste etappe lopen naar het einde van de wereld, Finisterre.

Foto impressie. Tik op foto voor groter formaat.

op de step naar Santiago de Compostella

Op het blog van Bruno dat ik volg omdat hij verslag doet van zijn fietstocht naar Santiago, kwam ik bovenstaande foto tegen. Nu had ik al van een vriend vernomen dat zijn kapper per step deze tocht ging doen en dan via een Vlaams blog zie ik Antonio op de step. Omdat het weer hoog tijd werd om een stukje van mijn steeds dunner wordende haardos te laten inkorten besloot ik maar eens bij deze Figaro Antonio binnen te lopen en verraste hem met Bruno’s stepfoto. Het was de eerste keer in de drie jaar dat ik nu in wijk bij Duurstede woon dat ik hier naar de kapper ging en ik moet zeggen ik heb geen spijt. Het oogt met de nadruk op oogt weer een stuk dikker en dat is de bedoeling.

Zal binnenkort eens een waarloopjijwarmfilmpje over deze steppende figaro maken.

https://www.youtube.com/user/waarloopjijwarmvoor/videos

(Voor) Oordeel

Op de Camino Portuquese kom ik een jonge vrouw tegen die met een hulphond loopt.  Een speciale pet camoufleert haar helm. Ze draagt een zware rugzak. Als ik bij de slaapplaats voor die nacht aankom, de plaatselijke alberque, staat zij en haar vriend ook bij de balie om zich in te checken. Het is prachtig weer en die avond zitten we met ons groepje heerlijk op een terras in het centrum. Veel spelende kinderen, voetballend, verstoppertje spelend of de trend, op de autopet. oma’s en opa’s, vaders, moeders en flanerende pubermeisjes die de macho jongens wel erg interessant lijken te vinden. Het leuke van Spanje is dat als je een drankje bestelt je er ook iets lekkers bij krijgt. Je hoeft daarna bijna niet meer te eten. De jonge vrouw met de helm zit ook op het terras en komt naar ons toe en vraagt of ze een foto voor ons moet maken, vol overgave maakt ze foto’s en filmt ze ons gezelschap. Ze vertelt dat zij en haar vriend allebei de volgende dag jarig zijn en elkaar dan 18 jaar kennen en om dat te vieren gaan ze niet in een alberque maar in een hotel slapen. Een alberque is een herberg waar je soms wel met veertig mensen gestapeld op een kamer ligt, dus om iets te vieren is een hotelletje toch wat aangenamer. Na een rumoerige nacht, ik lig in een 20 persoonskamer aan een drukke weg met als er geen auto’s langs komen toch wel uit diversen bedden snurkgeluiden, kom ik buiten en mijn mond valt open van verbazing. De vrouw met haar hond en vriend stappen doodleuk in hun auto. Rijden die van alberque naar alberque? Ja zo kan ik ook de camino wel lopen. En zonder verdere informatie heb ik een oordeel. Het regent deze dag weer en ik loop toch telkens aan die vrouw te denken. In de middag tijdens de lunch zit ik te praten met een andere Nederlander de ook de camino loopt. we komen over die vrouw te praten en dan hoor ik het hele verhaal. Zij is zwaar epileptisch en heeft daarom een hulphond. Deze ruikt al een halfuur voor zij een aanval krijgt dat dit gaat gebeuren. Geeft dit aan zodat de vrouw ergens kan gaan liggen, kan haar medicijnen brengen en zorgt dat ze op haar zij ligt. Als de aanval er is waarschuwt ze een voorbijganger, die het telefoonnummer dat op een soort hesje staat kan bellen. Deze vrouw denkt niet in onmogelijkheden maar in mogelijkheden en wil ook graag de camino lopen. Zij loopt en haar vriend rijdt de auto naar de volgende plaats en loopt haar dan tegemoet zodat ze verder samen lopen. Wat een kracht en optimisme. En daar ga je dan met je oordeel, ik die altijd zeg geen (voor)oordeel te hebben, tuin er helemaal in. Helaas ben ik haar deze reis niet meer tegen gekomen, ik zou haar graag geïnterviewd hebben, maar zeg nooit nooit want misschien kom ik haar zo weer eens tegen.