Mag het een onsje minder nat?

We hebben vertraging, we komen nu pas om een uur of 10. Het wordt dus 11 uur en dan gaan we met het gehuurde busje op weg naar onze eerste slaapplek. Onze zijn 6 vrouwen en 2 mannen die in Valenca beginnen aan de tocht naar Santiago e Compostela. Het is bijna geen rijden, zo slecht is het weer. De regen geselt het busje, je ziet geen hand voor ogen. We bellen het hotel dat we het niet redden voor middernacht. Geen punt, we wachten op jullie. Klokslag 12 arriveren we. Jullie zullen wel aan een drankje toe zijn, nou dat is niet verkeerd. We krijgen zelf gemaakte port van het huis. Het begint goed, wat een geweldige ontvangst. Hotel Padre Cruz vlak voor Valenca.

De volgende ochtend na een heerlijk ontbijt gaan we lopen. Het is tien uur. We lopen in de regen door Valenca en dat is jammer want het is een prachtig Portugees stadje met een groot historisch fort. De paadjes door het fort bestaan uit stenen die helemaal in de loop der tijd zijn uitgesleten. Nu door de regen spekglad, oppassen dus. Dan de brug over. Het is een brug voor auto’s, voetgangers en de tweede verdieping is voor de trein.

image

image
Aan de andere kant van het water de rio Minho is Spanje. We zijn in Tui, een prachtig oud stadje met veel kerken en oude gebouwen. Inmiddels is de motregen over gegaan in pittige regen. Nog wel te verhappen. Dan begint het, overstromingen, het pad is is er niet meer, het is een stromende rivier geworden. De stapstenen waar je overheen moet liggen enkeldiep onder water. Alles is nat, nat en nog natter. Dit is de Camino, direct afzien. Uiteindelijk komen we in Porrino waar we overnachten. Nee hè, de alberque is voor werkzaamheden gesloten. Het eerstvolgende hostel is vol. Maar dan keert het tij, we vinden nog plaats in een klein hotel. Na een lekkere hete douche is het leed weer snel vergeten, tenminste bij mij. Alle schoenen zijn nat en krijg die maar eens droog. Veel kranten erin stoppen en hopen dat ze morgen droog zijn.

image

image

Vandaag gaat de tocht van Porrino naar Redndela, zo’n 15 km maar het regent weer. Twee deelnemers besluiten om niet te gaan lopen. We hebben het busje bij ons dus dat kan. De overige vijf beginnen nat aan deze route maar in de loop van de dag knapt het aardig op.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Troost eten en meer.

Sorry, ik moet toch nog een stukje schrijven voor mijn media stilte ingaat. Het is toch rustiger in alberques dan in hotels of pensions. In Nigrán verblijf ik in een pension boven een bar. Nou ben ik niet vies van bars maar dit is er een met  6 megagrote tv schermen waar live voetbal op vertoond wordt. En in Spanje kunnen ze niet rustig tv kijken(hoe is dat in Nederland?). De aaaa’s en ooooohhhh’s vliegen je oren in. En dan lig je lekker in je bedje, het is bijna twaalf uur en gaat die voetbalgekte nog even door. Het lijkt hier nog harder dan beneden. Maar tegen enen is het toch afgelopen.

Ik kom erachter dat er geen bus rijdt naar Vigo, tenminste van waar ik zit. Alternatief is een taxi, okee het is zondag en in plaats van een bedrag in het kerkenzakje te stoppen verwen ik mijzelf met en taxi. Nou valt dat hier in Spanje ook wel mee. Vigo is een behoorlijke stad aan het water.

image

image

Het weer is weer mooi en ik loop strompelend de stad in.  EIgenlijk heb ik wel het gevoel dat ik zielig ben. Als ik daar aan toe geef dan krijg ik altijd eetneigeningen en wat schertst mijn verbazing? Ik loop zomaar door een straatje met allemaal visrestaurants. Een straatje met in het midden allemaal prachtige bomen en aan weerszijden buiten een soort keukens waar ze prachtige oesters staan schoon te maken. Dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan om hier zomaar voorbij te lopen. Dat doe ik dus echt niet. Ik laat mij lekker verwennen met om te beginnen een portie van zes oesters. Doe je ogen dicht en kijk van binnen uit even mee. Het zijn prachtige grote verse oesters. Je neemt de eerste in je hand en brengt hem naar je mond. Je slurpt de oester naar binnen en dan die smaaksensatie, dat zilte. Mmmmmmm. Proef je ze? Maar ja op zes oesters kun je niet leven.

image

Een serveerster komt aan gesjokt en tenminste dat denk ik, vraagt,  wil je nog wat? Dat wil ik wel, prachtig grote mosselen en een heerlijke witte Val do sosego baixas Albariño uit 2013 die uitstekend past bij deze gerechten. Ja er zijn vervelender manieren om de zondag door te komen. Als je alleen zit te eten vallen je andere dingen op als dat je met meerdere zit te eten. De vrouw, ze kijkt niet echt gelukkig, die de oesters schoon zit te maken kijkt om zich heen. Ze is op dat moment alleen en schichtig opent ze het geldlaatje en om zich heen kijkend haalt ze er 30 euro uit en stopt dat in haar boezem. Het ging te snel om er een filmpje van te maken. Waarschijnlijk vult ze haar minimale loontje zelf even aan.

Ook hier natuurlijk Roemeense accordeonisten die de zelfde deuntjes spelen als bij ons en veel Africanen die je proberen iets te verkopen.

image

Morgen ga ik terug naar Porto en probeer dat voor het eerst met blablablablablabla. Dit is een online organisatie die een soort liftservices aanbieden. Ik rij mee met een particulier die ook naar Porto gaat. Kost 10 euro implaats van 23 met de bus. Benieuwd of het werkt.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella video waarloopjijwarmvoor

Zo wil je eigenlijk niet stoppen.

In Baiona heb ik een kleine hotelkamer met een eigen douche. Dat is heerlijk. De lokatie is midden in het centrum. Dat lijkt dus prettig. Om een uur of elf ga ik nog even een glaasje wijn pakken en ik ben zeker niet de enige. Het is lekker weer en dat is duidelijk te merken. Super druk om deze tijd. Het leuke is hier dat je bij ieder drankje een tapasje krijgt. Een kleine geste maar wel een hele slimme. Om half een lig ik toch wel plat. Morgen heb ik besloten om maar 7 km te lopen naar Nigrán. Eigenlijk naar Vigo maar dat is 24 km en dat red ik echt niet met mijn voet. Ik mag dan wel om half een in bed liggen dat doet niet iedereen. Het is nog een herrie van jewelste buiten maar om drie uur is het toch wel stil. Nou had ik al zo’n honderd kliko’s buiten zien staan maar ik wist niet dat die om 4 uur in de morgen niet echt zachtzinnig geleegd werden. Je hebt op deze manier wel de tijd om een beetje na te denken. Ga ik nu stoppen of probeer ik het nog. Het wordt het laatste. Tape gekocht en mijn voet goed ingetapet. Omdat het maar 7 km is sta ik laat op en ga eerst nog even de stad in waar ik met mijn neus in de boter val. Op een plein is het een drukte van belang. Een soort markt met streekproducten en de kerk vol met mensen die om beurten twee beeldjes strelen. Nou streel ik persoonlijk liever mijn geliefde maar ieder zijn ding zal ik maar zeggen.

Soort doedelzakspeelster die voor de processie loopt

Soort doedelzakspeelster die voor de processie loopt

image

Buiten muzikanten en naar het schijnt een populaire tv presentatrice die veel mensen moet kussen, maar ze blijft glimlachen. Twee priesters met uitgestreken gezichten die lijkt het zo, ook niet in deze poppenkast geloven. Als de stoet zich in beweging zet zie ik toch veel huilende mensen meelopen. Helaas ben ik er niet achter gekomen waar deze processie voor diende.

De straatjes van Baiona hebben wel wat weg van Santiago de Compostela, veel smalle straatjes met pilaren en bijna net zoveel visrestaurants.

image

Ja en dan ga ik toch weer op weg voor de 7 km. Het wordt meer strompelen dan lopen. De tape helpt niet echt en door dat ik probeer mijn voet te ontlasten krijg ik ook last van de knie van mijn andere been. Dit is met al mijn wandelingen nog nooit gebeurd maar ik moet toch afhaken vooral omdat 4 oktober de groep die ik begeleid aankomt. Morgen eerst naar Vigo en dan de bus terug naar Porto. Daar heb ik vijf rustdagen met mijn geliefde en dan beginnen we 5 oktober vanuit Valenca weer te lopen maar Santiago de Compostela. Ik loop met nierpatienten en partners van. We zouden met 9 zijn maar helaas is de donor van een van de getransplanteerden die samen zouden lopen geblesseerd en kan dus niet mee. Echt heel jammer.

Vanaf nu tot 5 oktober las ik een media stilte in en hoop van het volgende deel weer verslag te doen.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Waar ben ik.

Filmpje Camino Portuqués
Met een ruk zit Ik rechtop in bed, waar ben ik? De gordijnen zijn open en het begint net licht te worden. Het is bijna acht uur en ik ben in Oia. Een klein dorpje aan de Atlantische oceaan. Ik weet het weer, Camino Portuqués daar ben ik mee bezig. Buiten is het een beetje nevelig wat wel een prachtig plaatje opleverd.

image

Na een goed ontbijt geserveerd door een nogal corpulente dame die denkt dat ik alles versta, ga ik op weg naar Baiona. De Camino begint prachtig, kleine weggetjes pal langs de grote platte stenen die al miljoenen jaren op hun donder krijgen van het watergeweld. Het geluid is oorverdovend.

image

Na een paar km langs de zee gaat het iets het binnenland in. Je ziet hier veel kleine akkers met mais. Bij ons zie je grote akkers allemaal bestemd voor veevoer. Hier is het heel kleinschalig voor eigen gebruik of voor verkoop aan huis.

image

Helaas gaat de Camino nu steeds langs de weg, dus keiharde weg waar mijn geblesseerde voet niet blij mee is. Ik loop langs stenen muurtjes waar de bloemen gewoon uit groeien.

image

Onderweg haal ik nog vier Australische vrouwen in die lekker met dagzakjes lopen. Even denk ik er nog over om het pad naar boven langs de faro te nemen maar een foto ervan vind ik toch wel voldoende, je moet je grenzen kennen.

image

Na 22 pittige km ben ik in Baiona een leuk historisch stadje maar daarover morgen meer.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Van Viana do Castelo naar Oia

Viana do Castelo, daar breng ik de nacht door maar eerst natuurlijk de inwendige mens verwennen. In het hostel ben ik met Jennefer die ook de camiño loopt. Via via komen we bij een visrestaurant waar veel loco’s komen. We zitten aan lange tafels tussen een paar oudere Portugesen. Schaaltjes mosselen, pulpo en scheermessen worden voor ons neergezet. Een liter karaf met witte vino branco en dan moet het echte eten nog komen. De vissen liggen in het ijs op een grote schaal en je kunt zelf uit kiezen. Ik ga voor een pracht Dorado van de gril. Het was weer of er een engeltje over je tong…………….. Bij de koffie werd een fles whisky gezet en twee kleine glaasjes. Nergens stond een prijs bij. Deze komplete verwennerij kostte slechts 15 euro  PP.

image

Voor de volgende dag staan veel km op het programma maar mijn voet die ik bij een afdaling licht gestuikt heb doet toch nog wel erg veel pijn en ik besluit om van Castelo naar Camiña aan de Spaanse grens met de bus te gaan. Een goed besluit al zeg ik het zelf. De grens is de rivier de Miño. Vier keer per dag gaat er een pontje naar de overkant. Ik heb afscheid genomen van de Duitse Jennifer maar op de pont kom ik wee twee pelgrims tegen, een stel uit Duitsland. Aan de overkant wordt het weer lekker klimmen. Om in à Guarda te komen kun je rechts of links om de berg heen. Maar de gele pijlen geven toch iets anders aan, rechtdoor over de berg heen en dat is een stuk leuker. Het gekke is dat ik mijn voet het meest voel als ik op asfalt loop. Het is een feestdag in à Guarda en alles is gesloten. Ik dacht hier een rustdag te nemen maar het is een saai dorp dus morgen gewoon weer op pad.

image

in de alberque zijn we weer met drie personen het is echt stil. Vandaag loop ik tot Oia, zo’n vijftien km. Het is een pracht route, het lijkt wat op de grote rotsen bij Muxia. Heerlijk om te lopen. Houner rekening mee als je dit loopt dat er geen koffie te krijgen is onderweg. Pas na 14 km mijn eerste cortado. Wel voldoende water meegenomen. Het weer is nog steeds stralend.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella video

Daarom loop je dus “VERKEERD”

De eetzaal van deze jeugdherberg is gevuld met lange tafels en het ontbijt is in buffetvorm. Er zitten drie gasten in deze zaal en twee dames staan achter het buffet om alles aan te geven. Toch ligt de herberg op een prettige lokatie, aan de route. Het is een aanrader alleen als je gaat let er op dat het nog voor de brug is anders loop je zomaar een paar km teveel. Esposende ligt nl over de brug.
Kon ik gisteravond nog bijna niet van stijfheid uit mijn stoel komen, het gaat nu weer lekker. Om negen uur loop ik buiten en het zonnetje is ook al wakker. Stukje boulevard en stuk langs een soort woonkazernes, saai. Hier wordt de weg met veel gele pijlen aangegeven. Dan beginnen de kinderkopjes. Ik herinner mij nog van vroeger als we door België reden het ook allemaal kinderkopjes leken. Misschien heeft Portugal ze overgenomen want hier barst het er ook van.
Zie je geen teken dan loop je in principe gewoon rechtdoor. Dat doe ik dus, maar kom op de provinciale weg terecht. Ik loop aan de linkerkant maar het is geen genot. Goed oppassen geblazen en wat een herrie. Ik zie aan mijn linkerkant de zee en denk daar moet ik naartoe. Ik ga de eerste gelegenheid linksaf en loop naar de zee toe. Fout, eerst een stukje over een zandpad maar dit houdt op en ik loop over akkers weer terug naar de provinciale weg.


Dan zie ik een vlag met een hamer en sikkel. Bij die vlag hoort een klein donker kroegje met een uitbater die alles van Che Guevara verzamelt. Hij is ook naar Santiago gelopen en wil alles van mij weten. Krijg een stempel en ik moet wat schrijven in zijn gastenboek.. Dan krijg ik nog een schelp met zijn naam erin. Aan de overkant is een klein steegje, hij loopt met mij mee en daar is de gele pijl weer. Hoezo verkeerd lopen?
De tocht gaat verder, dit is heel andere koek, veel klimmen en dalen over kleine stenen paadjes, bijna door het struikgewas. Goed met je hoofd erbij blijven, even niet opletten en je struikelt. Dan heb ik de keus, rechtsaf een bruggetje over of gewoon rechtdoor naar beneden. Ik besluit rechtdoor te gaan. Het gaat vijfhonderd meter naar beneden en ik kom bij een klein restaurantje. Kopje koffie broodje en mijn waterfles laten vullen want daar zat nog maar een bodempje in. Dan de vraag, bent u op weg naar Santiago? Glunderend zeg ik ja. Dan moet u terug, via deze weg lukt dat niet. Nee hè, nu dus vijfhonderd meter steil de hoogte in. Toch maar doen. Ik kom bij het kruispunt en zie een levensgrote gele pijl op de grond. Je moet echt stekeblind zijn om die niet te zien. Toch had ik hem niet gezien. Gelukkig maar, het was zeker nog een uur lopen voor ik iets had kunnen eten en wat belangrijker is water had kunnen bijvullen. Hoezo verkeerd lopen.
Deze hele route geen pelgrim tegen gekomen.
En dan ben ik na 33,63 km bij mijn slaapplaats in Viana do Castelo.
Dat is de camino, in eerste instantie denk je, nee hè ik loop verkeerd, maar het lijkt een betekenis te hebben.

mijn passie reisblog te voet naar Santiago de Compostella

de langzame ziet meer (Stan Nadolny)

Ik draai de sleutel in het slot van de kamerdeur. Het is de kamer waar ik de nacht zal doorbrengen. Het bed bij de deur is al bezet zegt de aardige dame van het hostel. De deur gaat open en daar sta ik dan in mijn riante kamer van drie bij drie meter. Twee bedden met een kleine opening ertussen in de lengte en daarboven een bed in de breedte.

Die blijft gelukkig leeg deze nacht. Maar wel weer een prachtige badkamer met ligbad waar ik trouwens geen gebruik van maak. Mijn kamergenoot is een Braziliaan die hier een half jaar een IT studie doet. Hij zit tot na middernacht te studeren tenminste hij is op zijn laptop bezig. Ik probeer om 11 uur te gaan slapen maar zelfs na het innemen van een codeïne pilletje blijven mijn gigantisch hoestbuien doorgaan. En dan in zo’n klein kamertje. Je probeert het in te houden maar het wordt daardoor alleen maar erger. In de volgende plaats heb ik een vierpersoonskamer alleen kan ik heerlijk hoesten maar dat terzijde.

Maandag begint de dag met een kleine wereld, je kunt de boten zelfs niet in de haven zien liggen. Na een uitgebreid ontbijt, drie broodjes met kaas of jam en een mok koffie van zo’n halve liter ga ik pas om een uur of tien op pad. Vandaag geeft de kaart aan 25 km. We gaan het zien.
Het is echt maandag in de stad een drukte van werkende mensen, tenminste ik neem aan dat al die pratende mensen aan het werk zijn.
Op de boulevard is de zilverui generatie aan het werk. 60, 70 en 80 tiggers zijn aan het bewegen en niet zo’n beetje ook. Aan de gezichten te zien is het een serieuze bedoening. Er wordt zelden gegroet. Hardlopen, snelwandelen en fietsen. Drommen mensen. Gisteren zondag druk met gezinnen nu is het massaal de beurt aan de pensionada’s. Dat zie je in Nederland toch niet.

In het volgende plaatsje, Póvoa de Varzim zijn hele generatie’s bezig alle strandtenten op te ruimen. Ook hier is het seizoen dus afgelopen. Tot nu toe nog geen pelgrim gezien. Na mijn eerste stop voor een pingo loopt er zomaar een voor mij met stokken nog wel. Ik loop weer op de houten paden en snel haal ik haar in. Ik weet niet hoe dat komt dat ik altijd maar iemand moet inhalen, het lijkt wel of ik haast heb. Haast? Waarvoor, ik heb de hele dag de tijd. Oké, mijn slaapplek is geboekt maar 25 km daar kan ik de hele dag over doen.

imageOok hier wordt de vis duur betaald.
Ik loop een tijdje met de medepelgrim die een Duitse blijkt te zijn op. We kletsen wat en na 10 minuten pak ik mijn eigen tempo weer op. Het zonnetje is inmiddels alweer behoorlijk aan het branden. Eindelijk veranderd er wat aan de route, iets van de kust af en over zand en steenweggetjes. Dat vind ik toch prettiger lopen dan over die keurige houten nette paden. Nu kan ik ook weer mijn Poles erbij pakken. Dat loopt toch wel heerlijk, de rugzak is gelijk een stuk minder zwaar. Om vier uur ben ik al bij de alberque, een heel grote jeugdherberg. Een kamer voor mij alleen en later komt Jennifer, de Duitse ook nog. We zijn waarschijnlijk de enige in dit giga gebouw. Zou ook goed gebruikt kunnen worden voor vluchtelingen. Alle voorzieningen zijn aanwezig, zelfs een zwembad in de tuin. Voor wie deze route nog gaat lopen, dit is wel een aanrader, heerlijk rustig en inclusief ontbijt en echte schone lakens voor maar 11 euro.
Morgen loop ik van Esposende naar Viana do Castelo. Weer ongeveer 25 km.
Het ontbijt is hier vanaf half negen, uitslapen dus en dan probeer ik eens langzaam te lopen.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Van Porto/Matusinhos naar Vila do Conde

Elke dag een blog over de camino, dat schreef ik dus. Zodra ik geland was in Porto kwam dat zuidelijke gevoel weer bij mij op. Dat zit zo, als je in Nederland zegt, ik kom morgen dan kom je ook morgen. Zeg je hetzelfde in Spanje of Portugal dan mag je blij zijn dat hij of zij dezelfde week nog komt. En dat heb ik dus nu ook al. Er kunnen zo een paar dagen tussen zitten. Maar hier is de eerste dus.

Mijn geliefde bracht mij helemaal naar Weeze bij Düsseldorf omdat ik zonodig daar vandaan wilde vertrekken. Dat heeft ook een beetje met de naam te maken. Weeze, zet je er MAN achter dan zie je mijn achternaam.  Ik moet zeggen dat deze prijsvechter altijd precies op tijd vertrekt.

 

Uit het vliegtuig stappend schijnt de zon nog heerlijk en het is zo’n 23°. Echt niet verkeerd. Met de metro naar mijn eerste slaapplaats. Het hostel heet: Oportocean, een leuk hostel in  Matosinhos. Ik dacht dat is in ieder geval dicht bij de Camino, valt achteraf nog tegen, toch nog een km of vier lopen tot aan de route. Ik slaap met negen anderen in een kamer met ieder een eigen plekje. Het lijken wel bedstee’s. Kluisje erbij helemaal goed en helemaal vol. Er is maar een andere pelgrim die op weg is naar SdC. Iedereen hier komt alleen voor Porto.  De andere peligrinos beginnen waarschijnlijk bij de kathedraal.

Kamer voor 10 personen maar toch privacy.

Kamer voor 10 personen maar toch privacy.

ik krijg de tip waar je heerlijk vis kunt eten want je moet toch minimaal twee keer per week vis eten om gezond te blijven. Aan de haven waar ook de visaflag is barst het van de visrestaurants. In de blind er een uitgezocht en dat was dus echt lekker. Groene soep vooraf, daar zit lijkt het wel een kilo van een soort spinazie in, best wel lekker maar…….erg zout. En daarna een heerlijke Robalo van de gril. Al de restaurants hebben de gril buiten.

Heerlijk verse vis

Heerlijk verse vis”

Ze grillen de vis op echte houtskoolvuren. Heerlijk. Ik ben niet zo van de witte wijn dus ik denk rood kan ook wel. Vino tinto. Je hebt wel eens de keus van, je glas is half leeg of half vol. Nou dat dilemma heb je hier niet, gevuld tot de rand. Ik denk nog even,  ik tuin erin, gelijk een duur avondje. Nee dus dat super grote glas gevuld met heerlijke, ook dat nog, rode wijn kost het lieve bedrag van………een euro. En dan die Robalo, dat is gegrilde zeebaars. Niks gekweekt maar zo vers uit de zee. Verwennen dus. Kopje koffie na, een pingo, dat is de Portugese cortado. Niet schrikken, vijftig cent.

Dan is het zondag en de eerste dag van de camino. Ik loop vandaag langs de kust naar Vila do Conde. Ik dacht 24 km maar het blijkt iets meer te zijn, 28 km. Van de 28 loop je echt zo’n 20 km op een houten planken pad. Planken op palen er komt geen einde aan en helemaal langs het strand. Waarschijnlijk gemaakt met subsidie van de EU maar wel goed besteed.

Na achttien km zit ik er eigenlijk al doorheen en dan denk ik nog aan 24 kun je nagaan. Maar dan komen de vluchtelingen in mijn gedachten boven. Ik doe dit vrijwillig en met een zekere luxe maar de vluchtelingen, je zou kunnen zeggen die doen het ook vrijwillig maar toch wel op een heel andere manier. Slapen in de openlucht of een klein tentje en als avondmaal echt geen lekkere Robalo. De gedachte alleen al daaraan geeft mij de kracht om door te gaan. Als je na 28 km in je slaapplaats komt en er is een heerlijke badkamer met een douche die bijna het vel van je huid sproeit dan is de pijn snel weer vergeten.

Het barst hier van de pelgrims. Naast mij op het terras en Duitse vrouw die er al drie camino’s opheeft zitten en daarna een heel leuk contact met een Amerikaan uit NYC. Een ex bankier die toen hij zestig werd het visioen kreeg: ” waar doe ik het allemaal voor”  en nu ook al voor de tweede keer de camino loopt.

image

Boom en lucht

het werkt weer, het Camino gevoel is er weer helemaal.

Warme groet en een camino glimlach,

Harry (Bassam)

 

 

 

 

 

reisblog te voet naar Santiago de Compostella