365 dagen succesvol

Wie kent ze ondertussen niet, David de Kock en Arjan Vergeer. Zij hebben de missie dat in 2020 Nederland het gelukkigste land van de wereld is. Ja, dat is niet zomaar iets. Mijn geschenkdochter ( stiefdochter is zo’n rotwoord) volgt het jaarprogramma en ik ben natuurlijk nieuwsgierig wat er zoal met je gebeurt. In een boekwinkel zie ik de 20e druk van het werkboek 365 succesvol liggen en vijf minuten later zit dat, betaald, in mijn rugzak. Tijdens mijn zes weken roadtrip door Denemarken en Zweden heb ik het van A tot Z gelezen en beleefd. Voor mij zijn het dingen die ik al lang weet en ook al enige jaren toepas, maar het is goed het weer eens te lezen en inderdaad niet stil blijf zitten in mijn toch wel hele comfortabele leven.

Word jij een van mijn 10.000 abonnees?  ⇒ ⇒ ⇒ abonneer je hier

In het boek staat iets over bewegen, maak een fijne wandeling.         In 2010 nam ik een sabatical van drie maanden en liep als pelgrim van Ede naar Santiago de Compostela. Dit heeft mijn leven drastisch veranderd. Aangekomen in Santiago dacht ik, is dit het nu. Ik begreep dat Santiago de Compostela niet het eindpunt was maar slechts het begin. Het begin van de weg die ik nu volg, luisteren naar mijn hart (letterlijk en figuurlijk) en dingen doen waar ik mij plezierig bij voel. Na mijn pensioen ben ik een opleiding aan de Amsterdamse Filmschool gaan volgen voor Camjo (camerajournalistiek) documentaire en dit jaar de opleiding tot wandelcoach van Corrie Reijngoud.  Tijdens deze opleiding begreep ik wat ik echt wil doen.  Ik denk dat ik een jaar een roadtrip door Europa wil maken.  Nu kom ik weer bij Arjan en David uit, zij zeggen, gebruik niet “ik denk dat” maar IK GA een roadtrip door Europa maken. Zeven december a.s. gaat dat gebeuren. Onderweg o.a. kleine YouTube docu’s  maken over Nederlanders die hun droom hebben gevolgd en iets in een ander land zijn begonnen en over senioren die overwinteren in Spanje/Portugal. Mijn streven was om 1000 abonnees te hebben op mijn YouTube kanaal, PASSIONFILM . Na het lezen van het boek heb ik dat streven iets bijgesteld mijn doel is nu,  10.000 abonnees voor ik zeventig word ( maart 2019).

Word jij een van mijn 10.000 abonnees?  ⇒ ⇒ ⇒ abonneer je hier

Waarom wil ik die docu’s maken? Ik wil laten zien dat je dromen niet alleen dromen blijven maar dat je er iets mee kunt doen. Passie, missies en wat nogal meer.  Ook al lukt het niet direct, je hebt het wel geprobeerd en zal niet later op je sterfbed zeggen had ik dat maar gedaan. Voor mij is dit een vervolg op mijn vraag aan mensen waar zij warm voor lopen wat is je passie.

Word jij een van mijn 10.000 abonnees?  ⇒ ⇒ ⇒ abonneer je hier

⇒ delen stel ik zeer op prijs, vast bedankt en ………… warme groet en een glimlach ⇐

 

beleef je droom blog mijn passie

Geluk


Een verrassing in het dagelijks leven kan stimulerend werken, maar een verrassing in een vaststaand schema kan schrik aanjagen

blog mijn passie

Walking the Camino de Santiago

Het is bijna zover, maandag 25 april a.s. vertrek ik van Eindhoven naar Sevilla. Hier blijf ik een volle dag en begin dan woensdag aan mijn looptocht of pelgrimage zoals je het wil noemen. Het wordt deze keer geen hele camino maar de helft van de Via de la PLata.

De naam Via de la Plata doet vermoeden dat het gaat om de ‘Zilverroute’.  De ‘plata’ slaat helemaal niet op het Spaanse woord voor zilver. Thans wordt algemeen aangenomen dat de naam van de weg afkomstig is van het Arabische BaLaTa (balatat) en dit is in vertaling: betegelde of geplaveide weg. De Moren hebben, na hun inval in Spanje, de Romeinse wegen BaLaTa genoemd om ze te onderscheiden van de ruiterpaden die uit gestampte aarde bestonden. In het spraakgebruik evolueerde BaLaTa naar BlaTa, Plata. Daar plata het Spaanse woord is voor zilver heeft men zonder daarbij na te denken van de ruta de la Plata de ‘zilverweg’ gemaakt. De benaming van deze weg heeft echter niets met zilver te maken, ook al werd dit metaal, onder meer andere, langs deze weg getransporteerd. (bron Mireille Madou)

Ik loop deze Camino in het bijzonder voor twee mensen. Mijn zwager Kees en nicht Mieke die beide een zeer ernstige vorm van kanker hebben en met hele zware kuren behandeld worden. Wat zouden zij graag in mijn plaats willen lopen.Als het voor mij moeilijk word en dat wordt het zeker, bedenk ik mij dat het voor hen vele malen zwaarder is.

image

 

blog mijn passie reisblog

en de kleur is……ROOD

Filmpje van de Nierstichting

Het is zaterdag en ik sta om zes uur al naast mijn bed. Dat doe ik niet iedere dag. Maar vandaag ga ik 20 km lopen, nou gebeurt dat wel vaker en ook soms wel wat meer km maar vandaag loop ik over de rode loper. De Nierstichting en Nierpatiënten Vereniging Nederland organiseren een sponsorloop “De rode Loper” t.b.v. de ontwikkeling van de draagbare kunstnier. Deze loop wordt dit jaar voor het eerst gehouden en is direct al een groot succes. Ik loop met drie leden van “Heerensociëteit Vaag en Bont”. Ook wij worden gesponsord en hebben gezamenlijk € 700,00 bijeengebracht. Het pittoreske dorpje Naarden Vesting is al vol van mensen in het rood gekleed die net als wij ook gaan lopen. Er is een prijs uitgeloofd voor de mooiste of gekste rode outfit en je ziet dus van alles lopen. We lopen rond de kerk over een rode loper en langs het prachtige donormonument. Dan komen we de kerk in en worden ontvangen door de directeur van de Nierpatiënten Vereniging Nederland. en we zijn niet alleen, de kerk is al vol deelnemers. Inschrijven bij de 20 km desk en je ontvangt een vip stempelkaart.

compilatie 2

Voor we worden losgelaten is er nog een programma met een optreden van Stanley Burleson, de nieuwe ambassadeur van de NSN wordt voorgesteld, het is de zus van Bart de Graaf. Zij vertelt wat een impact het heeft op het hele gezin als een van de kinderen zo’n ernstige ziekte heeft. Dit is iets dat ik tijdens mijn werk als belangenbehartiger kind en gezin bij een huisbezoek altijd hoorde. Van brusjes(broers en zussen) hoorde ik regelmatig dat zij ook wel ziek wilde zijn, voor alle aandacht. Maar goed de Zus van Bart is nu dus ook ambassadeur. Hierop volgend is daar, ja wie anders, Jan de Bouvrie met zijn Monique die het startschot geeft. Een gordijn valt naar beneden en daar gaat de massa. In een lange file op weg voor de 5, 10 of 20 km.

rode loper

Bij de eerste stempelpost krijgen we een glas bubbels (zonder alcohol) in de hand gedrukt om te proosten voor een mooie wandeldag. Bij iedere stempelpost is er wel iets, soep, fruit, water, amuse, je kunt zelfs je haar laten verzorgen door hairstylistes van Cosmo. De 20 km route gaat door een mooie natuur. Hei, stukjes bos en weilanden. Terug gekomen bij de Naardense kerk worden we verwelkomt door een speaker die ons als vips binnen loodst. We krijgen de laatste stempel en er gaat een gordijn voor ons open. Hier krijgen we een echte penning omgehangen. Het lijkt wel of we vier dagen achter elkaar een marathon hebben gelopen. En dan is er ook nog een mogelijkheid om heerlijk je voeten te laten masseren door twee mooie dames. Helaas ben ik nogal verlegen en vraag niet of ze mij ook willen masseren. Volgend jaar maar wel doen.

voetmassage

een dame die een nier doneerde en het na 20 km lopen ook zeker verdient.

En dan nu het allerbelangrijkste, wat is de voorlopige opbrengst voor de draagbare kunstnier. € 88.049,00

Dat is zeker niet mis voor de eerste keer. Volgend jaar op 22 april heb je weer een kans om met deze uitmuntend georganiseerde loop mee te doen.

blog mijn passie

En ik doop de tulp……….

Het is donderdag en toevallig geen oppasdag. Wat doe je dan als pensionado, juist je gaat een dagje naar de Keukenhof. Voor mijn lief is dit de eerste keer in haar leven en voor mij is het inmiddels zo’n zestig jaar geleden. Wat weet ik nog. Ik herinner mij nog duidelijk al die perken maar voor de rest heb ik het toch niet zo goed opgeslagen. Als je nu denkt dat je een van de weinigen bent die dit bloemenpark bezoekt moet ik je teleurstellen. Het is barstens druk. Bij de ingang van de parking staan regelaars die je een plek wijzen. Bij de vele kassa’s lange rijen. Maar als je 16 euro entree betaalt krijg je een kaartje en word je vriendelijk verwelkomt door een aardige student die blij is met dit tijdelijke baantje.

Eerst maar eens een kop koffie op een terras met zicht op het eerste stuk van het park. Een mooie vijver met een fontein in de vorm van een bloem. Het lijkt net zo’n wegblaasbloem, een uitgebloeide paardenbloem.

bloem

Maar wat het meeste opvalt is toch wel de vele selfies  en groepsfoto’s die er gemaakt worden. Veel Japanners, Duitsers, Fransen en Amerikanen. We kunnen bijna niet weg komen van het terras zo leuk is het om naar al die types te kijken.

keukenhof2

Maar we komen toch voor de bloemen en daar zijn er veel van. Je kunt hier uren zoet zijn. Alles ziet er prachtig uit. Soms heerlijke geuren en altijd prachtige kleuren. Heel veel afwisseling. Gek eigenlijk dat er veel Nederlanders zijn die minachtend spreken over de Keukenhof, zo toeristisch. Ja dat klopt maar de meeste gaan in het buitenland wel naar zulke parken. Hou je van bloemen en vind je het leuk om mensen te kijken dan kom je hier wel aan je trekken. Voor al die buitenlandse toeristen is hier alles wat Nederland vertegenwoordigt. Ze zien Delfts Blauw, bruggetjes, klompen en een molen. Wat wil je nog meer.

keukenhof7

keukenhof3

keukenhof4

In het park kun je niet alleen genieten van de vele bloemen maar er staat ook mooie kunst.

En dan komt het, ik kom een ruimte waar een zuil staat. Je verzint een naam voor een tulp. Je vult je naam en e-mail adres in, gaat staan op twee sticker voeten en drukt op een rode knop. Een minuut later voel je, tenminste zo gaat dat bij mij, een trilling in je broekzak. Dat is mijn telefoon waar een e-mail op binnenkomt en daar is hij dan, de foto met certificaat dat ik een tulp mocht introduceren. Deze foto verstuurde ik met fb en daar kwamen de reacties. Gefeliciteerd en nog meer, heel leuk maar ik merk hieraan wel dat jullie nog niet veel op de Keukenhof zijn geweest.

cerrti

 

 

blog mijn passie

Sprinterje op z’n kant?

De wekker gezet om half acht maar het is niet nodig, voor zessen klaar wakker. Blijven liggen of opstaan. Opstaan dus,  ontbijten en de laatste spullen in de kampeerwagen, fietsenrek en fietsen achterop en om negen uur is het zover. On the road. We hebben pas de 18de gereserveerd op de camping dus alle tijd om er te komen. Op weg richting Alicante. De eerste dag rijden we 550 km en komen terecht in een klein plaatsje, Vaudereuil. Hier staan we op een camperplaats, gratis met jawel, stroom. Het elektrische kacheltje doet het goed en om 20:00 uur na twee borrels gaan we plat. Zo wat slaapt dat toch heerlijk in de Sprinter.

Het is half zes en uitgeslapen. Toch een lange nacht gemaakt. Kwart over zes rijden we al. Het is wel donker en dat rijdt niet echt lekker, het verkeer komt al aardig op gang en je kent de weg niet echt. We hebben besloten om geen tolwegen te rijden, dat houdt in veel rotondes, stoplichten en vrachtverkeer. Niet echt ideaal om op te schieten, maar we hebben geen haast. Het voordeel is wwer dat je meer van de omgeving kunt genieten. We zijn al iets voor vijven bij Bordeaux. Stoppen of toch maar door rijden. We rijden door. Half zeven zijn we in de voor ons bekende plaats, Capbreton. Er is daar een gratis camperplaats wel zonder voorzieningen, maar net achter het duin aan de zee. Bij mooi weer een fantastische plaats. Snel nog even in het bijna donker het duin over om naar de woeste golven te kijken. Heerlijk. Het is hoog water, het brede strand lijkt niet meer dan een klein zandpad. Gelukkig staan we achter het duin, dat geeft toch een veilig gevoel. We zijn niet de enige op deze camperplaats, er staan zo’n zeven campers. Negen uur liggen we weer heerlijk, zij het wel rumoerig vanwege de sterke wind, in bed.

Het is twaalf uur als we wakker worden van een noodweer. De storm raast over de open plek waar wij staan en de lucht wordt verlicht door de bliksem. Het lijkt wel windkracht 12 zo gaat het tekeer. De sprinter staat te schudden in de wind. Bed uit en naar buiten kijken. Tegenover ons staat een camper, we zetten de sprinter iets naar voren zodat we wat in de luwte staan, het scheelt iets. Weer naar bed. Kwartiertje later horen we een motor starten en ja hoor, de camper die ons uit de wind houdt vind het welletjes en verlaat het terrein. Wij staan nu weer vooraan en het lijkt wel of we weggeblazen worden. De sprinter is hoog en smal dus het zou best wel eens kunnen. Wat te doen, het is inmiddels half twee en geen oog dicht gedaan. Eerst nog even proberen om de sprinter echt met de kop in de wind te zetten. Maar nee, het wordt steeds erger. Dan ook maar vertrekken van deze open plek achter de woeste zee. We breken op en rijden het dorp in, daar staat de camper die al eerder weggegaan was. We rijden door en komen bij een gesloten camping. Hier staan op het parkeer terrein een paar chaletjes en daar zetten we de Sprinter pal achter. Net in bed, een grote klap tegen de achterkant van de Sprinter, je ligt stijf van schrik in je heerlijke bedje. Weer eruit en naar buiten. De spinnen waar de fietshoes mee vast zit waren los gesprongen. Verder toch wel goed geslapen. Ja, je moet wat over hebben om in het zonnige Spanje te komen.

Het is dag drie, we doen het rustig aan, eerst bij een grote super U inkopen doen, tanken en dan richting de streek van de Rioja. Het landschap is bergachtig , veel stukken met druivenstokken, prachtige groene velden en in de verte het hooggebergte van de Sierra de la Demanda en Sierra de Cameros. We gaan naar de hoofdstad van Rioja, Logrono. Het i s ook een stad waar de camino Frances doorheen komt. Natuurlijk met een grote kerk van de apostel Santiago. Verder is het een wat saaie stad. Je moet hier Rioja drinken en tapas eten maar in het kroegje waar wij zitten hebben ze alleen maar zoetigheid, jammer, morgen weer een kans. Dan gaan we een paar bodega’s bezoeken. Ben heel benieuwd.

P1120124

blog mijn passie

Oei, praten tegen je kampeerbus

download

Afgelopen donderdag was het oppasdag. Om 1 pm werd de oudste van vier uit school gehaald. Het was koud en zeer nat buiten dus dan maar binnen blijven, voorlezen, spelletje spelen en daar lag nog een film te wachten om te kijken. Cars van Disney, een film over een racewagen. Niet zomaar een racewagen maar een supercar die kan praten. alle auto’s praten en doen dingen die wij ook doen. Een prachtig en knap gemaakte film waar ik met plezier naar gekeken heb. Mooie landschappen in Californië kwamen voorbij en natuurlijk route 66. Zo”n film duurt dan anderhalf uur. Heb je kinderen en/of kleinkinderen dan kan ik deze film zeker aanbevelen.

De volgende ochtend was het tijd om de kampeerbus uit de stalling te halen want 10 januari is het tijd om naar Spanje af te reizen en wat denk je. Ik open de deur van de garage en daar staat hij, het lijkt of hij zegt, ahhh daar ben je, ik ben er klaar voor. Dus ik begin ook te praten, dag sprintertje, je mag de weg weer op. sleutel in contactslot, omdraaien en daar ronkt hij. Goed zo jongen je mag de weide wereld weer in. Door de film van donderdag kijk je toch weer iets anders naar dit vervoer- en leefmiddel.

campings

Op naar Spanje.

blog mijn passie