Camino de Santiago einde 

Gisteren met een aantal mensen een deel van songfestival gekeken. Dat was lang geleden. Elf uur in bed en een zeer onrustige nacht. Stekende pijn in mijn been. Vanochtend niets beter. Ik moet vandaag 14 km naar Aldeanueva del Camino. De eerste vijf km over asfalt. Het is geen doen. Iedere stap is een kwelling. Ik zet maar wat muziek aan als afleiding en bij sommige nummers helpt dat wat. Ik kan zelfs niet genieten van de omgeving. 

 

links nog sneeuw op de toppen

 
Na bijna vijf uur ben ik in het dorp. Gemiddeld nog geen drie km per uur. Ik plof neer op het eerste het beste terras dat ik tegen kom. Cortado (espresso met klein beetje melk), daar ben ik aan toe. 

 

la casa de mi abuela, alberque turistico

 
Op weg naar de trouwens prachtige alberge kom ik langs een groen kruis en laat daar mijn been zien. Die zien dat dus vaker gewoon een scheenbeenirritatie ook wel TSS, tibiaal stress syndroom genoemd. Koelen en rust. Geen uurtje rust maar drie of vier dagen. Dat is behoorlijk slikken. Het betekent einde camino via de la plata. Morgen met de bus naar Salamanca en daar rust nemen tot zaterdag in Madrid waar ik met mijn lief heb afgesproken en een paar dagen blijf. 
Het blijft moeilijk om op te geven speciaal omdat ik deze reis heb opgedragen aan Kees en Mieke die met zware chemo’s bezig zijn en niet zomaar kunnen opgeven. 

 

typisch Spaans straatje

 
De overgang lijkt groot maar door de vele gedachtes die door mijn hoofd schieten kwam er ook een nostalgische gedachte boven die aan het songfestival. 

Het doet mij denken aan vroeger toen ik nog heel erg jong was. De zaterdagavond van het songfestival was voor mijn zusjes en voor mij een feestje. We mochten lang opblijven om te kijken. We hadden een twee de hands tv-tje met eerst alleen Hilversum 1. Helemaal ui Duitsland gesmokkeld. Later kwam er een kastje bij en kon je ook Hilversum 2 ontvangen. Het was de tijd dat er nog gewacht moest worden op verbinding. Je zag het logo van Eurovisie en je hoorde de bekende eurovisie tune. Dan begon eindelijk de wedstrijd en het wachten op de Vaderlandse inzending. Iedere deelnemer had zijn eigen dirigent bij zich en wij hadden meen ik Dolf vd Linden en later Rogier van Otterlo. Je kan het je nu bijna niet meer voorstellen maar toen bestond 7up net en kregen we dat te drinken, een traktatie met chips waar je zelf nog zout op moest doen. Ik heb zo toch wel wat winners meegemaakt oa Teddy Scholten met ” een beetje”, echt een truttig liedje maar ze won er in 1959 toch mee. Wat mij echt nog is bij gebleven was het optreden van ” de Spelbrekers ” met Kleine Kokette Katinka. Tijdens dat optreden viel de verbinding weg, waarschijnlijk niet alleen in Nederland want ze kregen geen enkel punt.

Nu kijk ik al jaren niet meer met zoveel landen die meedoen maar zo in Spanje waar het nog wel leeft is het leuk om te kijken en ik heb toch niets anders te doen. Voor mij deed Douwe het wel goed maar wat is de beste. Van te voren was eigenlijk al bekend wie zou winnen. Het is gewoon een grote zaterdagavond show. 

blog Geen categorie reisblog waarloopjijwarmvoor wandelblog

vier keer een niertransplantatie

Vandaag vraag ik aan Esther-Clair Sasabone: “waarloopjijwarmvoor“. Nou dat is heel wat, maar momenteel is dat het kinderboek dat zij i.s.m. Vincent Moolenaar heeft geschreven. Vincent en Esther-Clair (EC) zijn al als kind nierpatiënt. EC krijgt als zij vier is een Streptococcen infectie die haar nieren aantasten. Zij moet dialyseren. Ik weet uit ervaring dat dit voor het kind en de hele familie zeer ingrijpend is. Al vroeg krijgt zij een eerste transplantatie maar helaas na een tijdje wordt de nier afgestoten en moet zij weer aan de dialyse. Kinderen zijn flexibel en EC is een echte doorzetter. Inmiddels heeft zij vier niertransplantatie’s ondergaan. De laatste nier nu vijf jaar geleden en ze voelt zich uitstekend met deze nier. Veel mensen zijn verbaast als ze horen dat je in je leven meerdere transplantaties nodig hebt. Over het algemeen denkt men, je krijgt een nieuwe nier en je bent verder beter. Helaas is dat niet zo, je blijft je hele leven medicijnen tegen afstoting slikken en toch gaat het nog wel eens mis. Je blijft nierpatiënt al vind ik dat een rot woord.

EC laat haar leven niet door haar nierziekte bepalen. Zij trekt haar eigen plan. Gaat in Utrecht studeren en reist de hele wereld over, zelf als ze aan de dialyse is. EC dialyseert doormiddel van buikspoeling, dat is een andere methode dan hemodialyse dat de meeste mensen kennen. Wil je weten wat dit inhoud klik dan op: Peritoneale Dialyse.

Als je nu denkt waar ken ik de naam Sasabone toch van, nou misschien wel van de grote donorshow. EC is dan een van de drie kandidaten die na een voorselectie zijn overgebleven om een nier te ontvangen van een zekere Lisa. Een programma van BNN waar de hele wereld over spreekt. In 2007 wordt het programma verkozen tot beste tv moment van het jaar en een jaar later een Emmy award en gaat ze naar NYC om de prijs in ontvangst te nemen. In die tijd ontstaat ook de vriendschap met Vincent Moolenaar, ook een kandidaat in de donorshow. EC wil graag een boek schrijven en Vincent komt met het idee een boek te schrijven over een jongetje met een nierziekte. Het boek is er nu en heet: De Wonderlijke Ruimtereis van Steven Sterman. Een prachtig boek nu eens geschreven door echte ervaringsdeskundigen. Een voorlees en kijk boek dat niet alleen voor  kinderen met een nierziekte bedoeld is maar voor alle kinderen. EC en Vincent werken nu vanuit Bureau Sterrenstof aan projecten, die ter ondersteuning dienen van (chronisch-)zieke kinderen en hun omgeving. De opbrengst van het boek gaat volledig naar nieuwe projecten.

Het kan nog net voor de Goedheiligman en zeker voor de kerst, ik bedoel het boek bestellen. Dit kan op: bureausterrenstof

Ik kijk altijd met bewondering naar mensen zoals Esther-Clair en Vincent Moolenaar die er keihard tegenaan gaan en zoveel passie hebben.

Geen categorie

De barbier is weer helemaal terug

De laatste tijd zie je steeds meer echte barbershops. Toen ik in mijn vorige leven kapper wilde worden koos ik voor herenkapper. Het echte werk. Strakke opgeschoren modellen, een super rechte blokhead of op zijn Amerikaans “crew cut” en natuurlijk nog het uitgebreide scheerritueel kompleet met hot towels. De tijden veranderden en de echte barbier stierf uit. Maar nu in deze tijd komen ze weer terug, de echte kappers. Stoere mannen, vaak met tatoo’s, baarden en een prachtig ingerichte kapperswinkel. Vaak wordt er een biertje of een goede whisky geserveerd bij het knippen. Vrouwen mogen wel meekomen maar kunnen hier niet geknipt worden. Zo kwam ik in Nijmegen terecht bij Nozem 6511. Een barbershop op de hoek van de oudste winkelstraat van Nederland, de Lange Hezelstraat. Daar moest ik natuurlijk eenwaarloopjijwarmvoor filmpje van maken. De mannen van nu hebben weer korte koppies maar daar ga ik niet in mee.

Geen categorie waarloopjijwarmvoor

IDFA

idfa

IDFA staat voor International Documentary Film Festival Amsterdam. Vandaag, vrijdag 27-11 bezocht ik drie documentaires. De eerste, garage 2.0 van Catherine van Campen, waar ik nog les van gehad heb bij de Amsterdamse filmschool. Het gaat over het familiebedrijf Kooijman, een van de grootste dealers van Nederland. Opgericht door de nu oude Kooijman en dan komt het schrijnende. De oudste zoon heeft zelf een auto ongeluk gehad dus het bedrijf wordt nu geleid door zoon Gert, een zeer gedreven persoonlijkheid en de oudste zoon doet nu het takelwerk op de snelweg. Het contrast tussen die twee werelden kan niet groter zijn. De glamour van de wereld van luxe bolides en het stoffige van de bergingswereld. Dit wordt echt heel mooi neergezet. Het geeft een mooi kijkje in de autowereld en wat mensen er allemaal voor over hebben en belangrijk vinden om in een bepaalde auto te rijden.

De tweede film was, What Happened, Miss Simone, over het leven van de legendarische Nina Simone. Wat heeft die veel meegemaakt. Je krijgt een goed beeld van haar hele leven en van de rassenrellen in ’68. Zij wordt muzikaal een strijdster tegen discriminatie van de black people. Het kost haar carriere. Maar wat een gedrevenheid.

En dan de laatste van vandaag. A Family Affair van de Nederlandse regisseur Tom Fassaert. Tom  is al van jongs af aan gefascineerd door zijn grootmoeder Marianne, die in Zuid-Afrika woont. Het enige dat hij over haar weet is gebaseerd op de mythische en voornamelijk negatieve verhalen van zijn vader. Ze was een echte femme fatale die ontelbare mannen verslond, en een beroemd fotomodel in de jaren 50 dat haar twee zoons in een kindertehuis plaatste. En ze was een moeder die van de een op de andere dag besloot naar Zuid-Afrika te emigreren, ver weg van haar familie.
Op het moment dat zijn vader en zijn 95-jarige grootmoeder weer in conflict met elkaar komen, raakt Fassaert opnieuw geïntrigeerd door zijn familiegeschiedenis. In deze periode vraagt zijn grootmoeder hem bovendien naar Zuid-Afrika te komen om haar te helpen met haar testament. Hij besluit een film te maken over de vrouw die zo’n enorme invloed had op haar familie, en de hardnekkige legendes en mythen rond haar persoon te ontrafelen. Maar al snel wordt deze onderneming een stuk ingewikkelder dan Fassaert had kunnen bedenken.
(bron IDFA krant) Het is een prachtig familieverhaal waar de broer van Toms vader ook een speciale rol in speelt. Je krijgt een zekere sympathie voor de oma maar wordt ook weer snel met je neus op de feiten gedrukt. Het nog gecompliseerder als oma bekent verliefd te zijn op Tom. Zeker een film om te bekijken.

Drie films op een dag, het is te doen. De IDFA is bijna voorbij dus je moet weer tot volgend jaar wachten maar je kunt ook gratis documentaires kijken op IDFA tv. aanrader. https://www.idfa.nl/nl/idfa-tv.aspx

blog Geen categorie

museum Beelden aan Zee

Vandaag een dagje naar de mooie stad statige stad ‘s-Gravenhage of gewoon Den Haag. De bedoeling is om het gemeente museum met een bezoek te vereren maar na bijna vijf km lopen en nog steeds droog besluiten we door te lopen naar Scheveningen en wel om eens heerlijk vis te eten in de haven bij Simonis. Als we weer buiten komen is het nog steeds droog en met een stevige bries in de nek worden we over de nu nog een beetje kale boulevard richting museum Beelden Aan Zee geblazen. Het voordeel van de museumjaarkaart is dat je makkelijk een museum inloopt al is het maar voor een half uurtje of een sanitaire stop. In het museum is nu te zien SKELET.

bank

De armatuur van het lichaam in de hedendaagse beeldhouwkunst. 

paardscelet

Met werk van onder anderen Caspar Berger, Matthew Day Jackson, Urs Fischer, Carolein Smit, Atelier van Lieshout, Sandro Setola, Gijs Assmann, Tunga, Anthony Gormley en Jonathan Marshall.

Arthur Spronken

arthur sponken

paard

en Iris le Rütte.

boom

beeldje klein

Het is een fascinerende tentoonstelling.

blog Geen categorie

Zitten of doorlopen

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

Terwijl ik mijn blog over mijn beukenhouten zitbankje schrijf krijg ik per email een mooie zen fabel.

Een oude Zenmeester werd eens gevraagd hoe het kwam dat hij ondanks zijn vele bezigheden zo kalm en ontspannen was. Hij zei:

Als ik sta, dan sta ik.
Als ik ga, dan ga ik.
Als ik zit, dan zit ik.
Als ik eet, dan eet ik.
Als ik praat, dan praat ik.

Zijn toehoorders vielen hem in de rede en zeiden: Ja, dat doen wij ook, maar wat doe je nog meer? En hij zei weer:

Als ik sta, dan sta ik.
Als ik ga, dan ga ik.
Als ik zit, dan zit ik.
Als ik eet, dan eet ik.
Als ik praat, dan praat ik.

Toen zeiden zij: Dat doen wij toch ook!
Maar de oude Zenmeester antwoordde: Nee… als jullie zitten, dan staan jullie al weer, als jullie staan, dan lopen…

View original post 13 woorden meer

Geen categorie

Mijn “kleine” zus

Het is 5 april 1950.

timorplein

Op het Timorplein in Amsterdam speelt een kleuter van 3 jaar met haar broertje die op dat moment 1 jaar en een week is. Dat broertje ben ik. Mijn moeder is op dat moment vermomd als ooievaar want ze komt een paar dagen later met een ander zusje thuis. en zo is ons gezin compleet want mijn vader zei altijd: een is niets, twee is wat en drie is zat. Ik blijf de middelste. Een jaar later verhuizen we naar de heerlijke stad Haarlem. Hier brengen we onze jeugd door. We doen veel samen maar wel vaak met z’n tweeën. Of de zusjes samen of ik met een van de zusjes. Mijn jongste zusje speelt graag moedertje en dan bij voorkeur over mij. Waarschijnlijk vond ik dat wel prima dat weet ik niet meer zo goed. Het is ook wel makkelijk. Maar wat ik niet vergeten ben. We zijn respectievelijk zo’n tien en elf jaar en spelen buiten in het Wilhelminapark.

Wilhelminapark Haarlem

Badminton om precies te zijn. Ze heeft de gewoonte aangeleerd om met een babystemmetje te praten. Ik vind dat zo irritant dat ik toch een partij kwaad word en mijn badmintonracket op haar stuk sla. Alsnog sorry.

harry

En nu is ze plotseling vijfenzestig (65) en kijk ik terug op een hele fijne jeugd waaraan zij zeker debet  is.

Geen categorie waarloopjijwarmvoor

Is je afmatten bij het fitnesscentrum nou echt lekker?

Om mijn conditie op pijl te houden en te verbeteren meld ik mij aan bij Fit4ALL. Als het voor iedereen is zal het gebouw wel uitpuilen. Maar het valt mee. Je ontvangt een mooi pasje. Waar moet ik die nu weer laten, ik ben al drie kilo zwaarder van al die pasjes die je bij je moet dragen. Maar goed ik kan nu op hun site inloggen en een les bespreken. Ik begin met fitnessplus. Plus staat voor individuele begeleiding van een fysiotherapeut. Het lijken voor mij allemaal martelwerktuigen maar ik volg braaf het parcours en schrijf het resultaat in een persoonlijk schriftje. Een van de mede zwoegers begint een praatje in het plat Wijks. Heb je al gespind, vraagt hij. Spinnen? Ik denk, dit is toch een sportschool, zou er dan zo”n poezencafe zijn zoals in Japan, Londen en Haarlem  waar je een spinnende poes op schoot krijgt die je dan een uurtje mag aaien en die dan heerlijk spint.

kattencafe2

Nee dus, hij bedoeld spinning. Dit is onder de geluiden van opzwepende muziek je uit de naad trappen op een soort fiets die op de plaats blijft. Ik had het nog niet gedaan maar wel even gereserveerd voor twee dagen later.

Woensdagochtend 9 uur. Twintig spinningfietsen staan in drie rijen opgesteld en op een soort podium staat een spinningfiets waar de instructeur op zit die door een microfoon aanwijzingen geeft. Heel hard want hij moet boven het geluid van de muziek uitkomen.  Iedereen in een fantastische fiets outfit en trappen maar. Een uur lang trap je de benen uit je lijf, klimmen, versnellen, bevriezen. Je wordt zo nat dat het lijkt of je zo onder de douche vandaan komt. Maar achteraf toch lekkerrrrrrrr. Dit hou ik er in. Wel mijn hartmeter om en mijn hartslag tot 155 opgevoerd en dat met die blokkers die ik slik.

Web3a

De volgende activiteit die ik doe is, fitnessplus/crosscore. Dat doet mij aan vroeger denken. Ken je het nog “apekooien”? Wij deden het altijd de laatste les voor een vakantie, de hele oppervlakte van het gymlokaal werd vol gezet met allerlei attributen, een soort circuit en dan alle dingen af lopen. Dit is net zo iets, we waren met tien personen dus er waren tien dingen uitgezet die we om beurten 45 seconden moesten gebruiken. Trampoline, gewichten, razendsnel tussen de spijlen van een touwladder lopen, zo,n grote bal waar je op moet liggen met halters in je hand, tien verschillende dingen en dat dan twee keer achter elkaar. Als je goed meedoet ben je echt wel gebroken, heeeeeeeerlijk.

Omdat mijn hart na die stilstand van 4 jaar geleden 20 % minder capaciteit heeft heb ik een soort test gedaan bij dit fysiotherapeutisch/fitnesscentrum om te kijken hoever ik kan gaan. Op een fiets, hartband om en gekoppeld aan een laptop een steeds zwaarder wordend programma volgen om zo je omslagpunt te bepalen. Nou dat viel niet tegen. Mijn  omslagpunt is 132 en ik zit voor mijn leeftijd ruim boven het gemiddelde. Van de  zware langlauftraining op het militaire terrein de vlasakkers in Soesterberg pluk ik dus nu de vruchten.

Ik moet zeggen dat buiten sporten toch mijn voorkeur heeft maar zo’n sportcentrum heeft toch ook wel iets. Ja het is lekker.

blog Geen categorie waarloopjijwarmvoor