Mag ik u iets vragen?

Het is zaterdag en tijd om boodschappen te doen. Eerst naar de bakker. Buiten komt mij al een heerlijke baklucht tegemoet. De ovens staan midden in de winkel en de bakkers zijn druk bezig. Hier moet je niet naartoe gaan met een lege maag want dan koop je echt veel te veel.

De afgelopen week heb ik nog iets geleerd. Bij de grootgrutter met veel blauw in zijn winkels en logo, kocht ik ook een broodje. Wat denk je dat er op stond, dit is echt bakkersbrood, nu loop ik al een tijdje mee maar ik ben nog nooit slagersbrood of groentewinkelbrood tegen gekomen. Deze grootgrutter verkoopt dus brood dat echt uit een bakkerij komt, hoe is het mogelijk.

Maar goed, ik heb mijn brood dus in mijn meegebrachte netje zitten en loop de deur uit. Buiten word ik aangesproken door een keurige jongeman die vraagt of hij mij wat vragen mag stellen, iets over beleving ofzo. Ik zeg vriendelijk tegen hem dat ik nu even geen tijd heb, wat natuurlijk niet zo is want ik heb alle tijd maar geen zin in vragen beantwoorden. Oké zegt hij terwijl hij mij met een speciale blik aankijkt. Later begrijp ik waarom.

Mijn fiets staat iets verderop en daar staat geen keurige jongeman bij maar een oogverblindend mooi keurig meisje bij. Met een stralende glimlach vraagt zij mij of ze wat vragen mag stellen. Ik tuin er met open ogen in en zeg, waarom niet? Nu begrijp ik die blik van haar collega, die wist natuurlijk al dat ik op de tweede poging geen nee kon zeggen.

Dan volgen de gebruikelijke vragen. Wat vindt u van het brood, de bediening, de uitstraling en hoeveel sterren geeft u. al dat soort flauwekul. Op naar de volgende winkel, de groenteman. Na het afrekenen weer iemand die zo’n vragenlijst voor mij heeft.

Nu is wat ik net geschreven heb pure fantasie, gelukkig gebeurt dit niet, tenminste voorzover ik weet nog niet maar als ik online iets koop word ik bedolven met vragen, over beleving, kwaliteit en altijd weer die ranking van sterren. Als ik niet reageer krijg ik weer een herinnering. Net zoals bij de bakker en groenteman verwacht ik ook als ik online iets koop dat het gewoon goed is, als het niet zo is reclameer ik wel. Dat is normaal, het lijkt wel of je heel blij moet zijn als de online verkoop goed uitgevoerd wordt.

Baal jij ook zo van de opdringerige vragen?

7 Comments on “Mag ik u iets vragen?

  1. Ik negeer ze, die vragen. Net als de jongens en meisjes die een krantenabonnement aan je kwijt willen en straatkrantverkopers, al krijgen die nog wel een glimlach van me. Maar een oogverblindend meisje…. Hmmm… Verleidelijk…. 🙂

    Geliked door 1 persoon

  2. Nou balen is een groot woord maar ik denk wel daar heb je er weer een bij online aankopen.
    Ik beantwoord ze nooit.
    Maar als er ooit een oogverblindende man bij een winkel naar me toe komt dan weet ik het nog zonet niet. 🙂

    Geliked door 1 persoon

  3. Geen idéé waar je het over hebt natuurlijk, ik koop immers nooit iets online, steker nog, ik héb helemaal geen computer;-) Maar bij de winkel die jij bedoelt staat hier wel vrijwel altijd iémand die iets aan klanten en passanten wil vragen, of ik de straatkrant wil, of ik wil doneren aan of lid worden van allerlei charitatieve instellingen met heel grote kantoorgebouwen met goedbetaalde directeuren. Dan ben ik ineens horende doof en ziende blind.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op rietepietz Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: